Αγαπημένο μου Ημερολόγιο

Απόψε η αγάπη τούτη με πνίγει...

2010-11-08T07:42:00.000+02:00

Μια μεγάλη, βαριά σιωπή αναμεσά μας...

Κάθεται στο στήθος μου και δεν μπορώ να ανασάνω. Κάνω να τη διώξω, μα δεν έχω δύναμη...

Ο δυνατός ήσουν πάντα εσύ. Εγώ απλά κολούσα τα κομματάκια...

Φοβάμαι να σε αφήσω μόνο σου. Δεν θέλω να σε αφήσω απροστάτευτο... κι ας ήσουν πάντα εσύ ο δυνατός...

Εκείνο το φιλί στο μέτωπο ήταν για να σου πάρω τις εγνοιες. Τώρα ποιος θα στο δίνει;

Αχ, και να ξερες...

Αχ και να ξερες πόση αγάπη ακόμα σου χρωστώ...

Απόψε η αγάπη τούτη με πνίγει... Τί να γίνεται άραγε η αγάπη οταν δεν έχει πια παραλήπτη;

Κόμπος στο λαιμό... Μια θηλιά που αγωνιώ να λύσω...

Και στους κόμπους εσύ ήσουν ο καλός...

Η σιωπή στο στήθος μου... η θηλιά στο λαιμό...

Τουλάχιστον ξερω πως σ’αγάπησα αληθινά... πολύ!!

Σ’αγαπάω ακόμα.

Μακάρι να βρείς μια άλλη αγάπη να σου ακουμπάει φιλιά στο μέτωπο και να παίρνει τις σκοτούρες μακριά...

Μακάρι να είσαι ευτυχισμένος μακριά μου, αφού κοντά μου δεν κατάφερα ποτέ να σε κάνω...

Μακάρι να μπορούσες να πάρεις τη θηλιά ... και το βάρος... Και να με αφήσεις άδεια...

Δεν είσαι πια ερωτευμένος...

2010-08-07T16:54:00.002+03:00

Δεν είσαι πια ερωτευμένος αλλα με αγαπάς...

Δεν ξέρω πως να νοιώσω... Αυτό το ζεστό σίδερο που καρφώνει την καρδιά μου ειναι το σωστό συναίσθημα?

Μήπως θα έπρεπε να το έχω πάρει πιο χαλαρά?

Ένας κόμπος στο στομάχι, ένας κόμπος στο στήθος. Δεν φταις εσύ. Εννοείται πως δεν φταις εσύ!!

Η αναπνοή μου γίνεται γρήγορη και ρηχή. Η καρδιά μου χτυπάει με χίλιους παλμούς το λεπτό. Το αίμα μου τρέχει στις φλέβες να προλάβει το χρόνο. Ποιό χρόνο?

Ο χρόνος σταμάτησε απόψε εδώ.

Το σίδερο ζεστό στην καρδιά μου. Μούδιασα. Δεν νοιώθω πόνο.Δεν νοιώθω τίποτα νομίζω!!!

«Δεν είμαι ερωτευμένος, αλλά σ’αγαπάω»...

Οι λέξεις κουδουνίζουν στα αυτιά μου σαν σε μια ονειρική αέναη κίνηση.

Είναι άραγε τα σωστά συναισθήματα; Ο πόνος, ο φόβος, η εγκατάλειψη...

Πώς να ελεγξω τα συναιασθήματα; Δεν θέλω να νοιώθω έτσι!!! Πώς να τα κάνω να φύγουν... να φύγουν...

Κι εγώ θέλω να φύγω!! Να φύγω!!

Να πάω να κρυφτώ μέσα σε εκείνο το ροζ χαρτάκι που μου έδωσες 3 χρόνια πριν... «Σ’αγαπώ να προσέχεις» Έλεγε.. Εκεί θέλω να κρυφτώ. Εκεί που είχε έρωτα. Έστω και απαγορευμένο.

Με φίμωσες...

2010-08-05T15:01:00.000+03:00

Σου άνοιξα την ψυχή μου, σου είπα της φοβίες και τα άγχη μου κι εσύ μου έκλεισες την πόρτα και έβαλες απ’έξω φωτεινή επιγραφή

«ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ».

Σου μίλησα για τα συναισθηματά μου κι εσύ ντύθηκες υποχρέωση και τύψεις.

Τώρα μόνο αυτό νοιώθω. Τύψεις...

Τύψεις που σε φόρτωσα με τις σκέψεις μου και ντροπή που σου ζήτησα να απαλύνεις λίγο το φορτίο.

Παρεξήγησα το τι θα πεί σχέση.!!

Απο άυριο θα φορέσω πάλι την χαμογελαστή μάσκα μου και θα μιλάω για τον ωραίο καιρό, για την υπέροχα τέλεια ζωή μου...

Δεν έχεις καμία υποχρέωση. Δεν θα έπρεπε να έχεις καμία τύψη!! Δεν χρειάζεται να νοιάζεσαι... Μπορεις αν θες να με αγαπάς...

Δεν έχεις όμως καμία υποχρέωση να μπλέξεις τη ζωή σου με τη δική μου. Εσύ κάνε αυτό που είναι καλό για σενα... Εγώ έχω τη μάσκα μου πάντα στο πρόσωπο, μη δεις το φόβο, την αγωνία, την εγκατάλειψη... Μη δεις και νοιώσεις πάλι τύψεις... μη δεις και κάνεις ένα βήμα προς τη λάθος κατευθυνση.

Φυγε, πήγαινε να βρεις την ευτυχία... Εγώ φοράω τη μάσκα μου. Είμαι καλά εγώ... Φοράω τη μάσκα μου.

Εξάλλου... έτσι είναι οι σχέσεις... Έτσι είναι οι σχέσεις που κάποτε τελειώνουν....

κανε ενα βήμα... να κανω εγώ το επόμενο...

2010-08-01T17:42:00.000+03:00

Σταματήστε! Θέλω να γυρίσω πίσω!!

2010-07-17T12:10:00.001+03:00

Κάθομαι στο γραφείο μου και γράφω... Τέστ, αναλύσεις, θεωρίες... Λόγια άλλων... λόγια δικά μου... εχουν μπερδεφτεί πια τόσο πολύ που δεν ξέρω ποια είναι δικά τους και ποια δικά μου.

Σταμάταω για μια στιγμή και κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου. Καρφωμένοι στην καρέκλα τους να γράφουν κι εκείνοι θεωρίες... και λόγια...

Μιλάνε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Κάποτε καταλάβαινα τους πάντες γύρω μου. Τώρα όλα έχουν μια ξένη χροιά που δεν πολυ κατανοώ.

Οι δικές μου λέξεις σιγά σιγά χάνονται και οι δικές τους μπλέκονται και παίρνουν τη θέση τους. Δεν υπάρχει χώρος για όλα! Αυτή η διχασμενη πραγματικότητα αυτό το σωστό λάθος και η ακριβή φτήνια δεν χωράνε μαζί.

Γυρίζω να σε δώ. Εκεί... ακλόνητος. Τίς σκέφτεσαι?

Γυρίζω να δώ κι εσένα... μελισούλα που τρέχεις εδώ κι εκεί τιτιβίζοντας τα όμορφα τραγουδάκια σου.

Εγώ δεν έχω φτερά... μήτε ρίζες. Δεν μπορώ να κολυμπήσω, αλλά τελευταία ούτε να περπατήσω...

Πώς θα πάω; Πού θα πάω;

Δεν καταλαβαίνω τί μου λένε... τί θέλουν απο μένα;

Γιατί τα πράγματα δεν είναι απλά; Λευκά, καθαρά, αμόλυντα;

Γιατί εχουν αλλάξει όλα τόσο πολύ;

Και πως θα τα κάνω να γυρίσουν πίσω;;

Κυριακή βράδυ...

2010-07-11T22:04:00.002+03:00

Κυριακή βράδυ... Σχεδόν 10...

Κάθομαι στον υπολογιστή μου και σκέφτομαι τη στίβα ρούχα που περιμένουν να σιδερωθούν πριν τη Δευτέρα.

Άραγε πριν απο 10 χρόνια τέτοια ώρα το βράδυ πού να ήμουν... τί να σκεφτόμουν;

Πέρασε ο καιρός.... Και δεν άφησε κανέναν μας ανέπαφο.

Εσύ άραγε τί ονειρευόσουν 10 χρόνια παλιότερα; Τί έκανες τις Κυριακές τα βράδυα...

Πέρασε ο καιρός... Πέρασε... Περνάει...

Και χάνεται!

Πίσω απο στίβες με ασιδέρωτα και άπλυτα και χρέη και υποχρεώσεις...

πιο περα απο τα ματια...

2010-07-06T10:00:00.000+03:00

Είμαι αλλοδαπή.

2010-06-29T17:40:00.001+03:00

Ελληνίδα σε μια ξένη χώρα. Περάσαν 6 χρόνια κι όλας!!!

Πόσο μου λείπει το σπίτι μου...

Ονειρέυομαι τη μέρα που θα μπορέσω να γυρίσω....

Ξυπνάω κάθε πρωί και κοιμάμαι κάθε βράδυ με την ίδια σκέψη στο μυαλό... με την ίδια ελπίδα στην καρδιά.

Να έρθει ένα πρωί που θα ξυπνήσω με τη μυρωδιά της θάλασσας ...

Βουλιάζω...

2010-06-17T17:24:00.000+03:00

Δεν είμαι καλά!! Απλά δεν είμαι καλά...

Πατάω και το έδαφος χάνεται κάτω απο τα πόδια μου.

Πάω να κρατηθώ και οι τοίχοι σπάνε σε κομμάτια.

Φωνάζω και κανείς δεν ακούει.

Η φωνή δεν βγαίνει...

Μιλάω σε άλλη γλώσσα;

Γιατί κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει;

Σου ζητάω βοήθεια... σου ζητάω βοήθεια , κι εσύ δεν ξέρεις πως... Δεν ξέρεις πως...

Βουλιάζω...

Κι εσύ εκεί... με κοιτάς με απορία...

Πνίγομαι...

Κι εσύ εκεί... με ακούς μα δεν καταλαβαίνεις.

Δεν αντέχω άλλο. Θέλω μόνο να αφεθώ να βουλιάξω.

Να τελειώσουν όλα εδώ.

...γερνάς και σκοτεινιάζει...

2010-06-16T14:28:00.000+03:00

Ήταν ατέλειωτη η μέρα

κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά

μ' ένα τσιγάρο του πατέρα

τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει

γύρω αποτσίγαρα σωρός

και πια δεν είναι γυρισμός

γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι

πέτρες στην τσέπη της ποδιάς

μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι

για να σε κάνει να πονάς.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ονειρεύτηκα πολύ. Συγνώμη!!

2010-06-13T23:17:00.003+03:00

Ονειρεύτηκα πολύ. Συγνώμη!!

Σε τράβηξα στα όνειρά μου, σου φόρεσα μεταλλική πανοπλία και κράνος για να σε προφυλάξω απο τους εχθρούς. Σου έδωσα να κρατάς σπαθί κι ασπίδα για να πολεμάς... για μας... για σένα...

Ντύθηκα πριγκίπησσα κι ανέβηκα στον ψηλό μου πύργο να σε περιμένω...

Και ήρθες!!!

Πέρασες απο δράκους, απο ψηλά βουνά, απο βαθιά ποτάμια... και ήρθες.

Με την μεταλλική σου πανοπλία κια το αστραφτερό σου σπαθί.

Έντιμος ιππότης που κάνει το χρέος του προς τη γυναίκα που αγαπάει...

Και μετά έβγαλες την πανοπλία την κρέμασες προσεκτικά , φόρεσες τη φόρμα εργασίας και έφυγες για τη δουλειά.

Κι εγώ δεν το’χα καταλάβει... μα πώς μου ξέφυγε τόσο καιρό;

Το δικό σου όνειρο δεν σου έδωσα ποτέ χρόνο να το ζήσεις!!

Απορροφημένη στα ροζ μετάξια μου, απορροφημένη στον εγωισμό μου ...

Ονειρεύτηκα πολύ. Συγνώμη!!

Χρόνος...

2010-06-05T21:59:00.002+03:00

Κάνεις πράγματα για το μέλλον σου... χτίζεις σιγά σιγά απο τη βάση το οικοδόμημα για να κρατήσει μέσα στα χρόνια... Οι καταιγίδες... ο άνεμος... οι βροχές... Προσέχεις να το κάνεις γερό... να αντέχει!! Να αντέχεις!!

Θυσίες...

Πρέπει να κάνεις θυσίες! Πρέπει να στερηθείς... να πονέσεις... να αντέξεις.!

Γιατί είναι για το μέλλον σου.

Γιατί είναι καλό. Γιατί έτσι πρέπει. Είναι το σωστό.

Μα ο χρόνος κυλά και φεύγει ... περνά απο δίπλα σου κι εσύ εκεί σκυμμένη στο οικοδομημά σου, απορροφημένη απο τη δουλειά, την κούραση, το άγχος...

Χτίζεις ... και κοιτάς το χρόνο να περνάει...

Άνθρωποι γύρω σου γελάνε και παίζουνε και πάνε διακοπές...

Κι εσύ εκεί. Στο οικοδομημά σου...να χτίζεις...

«Υπομονή», λες απο μέσα σου... Κάποτε όλα αυτά θα τελειώσουν. Και θα μπορείς κι εσύ να πας διακοπές και να γελάς και να είσαι ανέμελη...

Υπομονή λες, γιατί δεν έχεις τί άλλο να πεις...

Γιατί αν έστω και για μια στιγμή αφήσεις τη σκέψη να περάσει απο το μυαλό σου... οτι όλα αυτά που χτίζεις είναι λάθος. Οτι δεν είναι αυτό που πραγματικά θέλεις...

Υπομονή...

Δεν μπορεί να μην είναι το σωστό... Πρέπει να μείνεις εκεί σκυμμένη να χτίζεις...να κοιτάς τη ζωή να περνάει και να εύχεσαι οτι οταν σηκωθείς να έχεις το κουράγιο να τρέξεις να την προλάβεις!!

το συναίσθημα της «μη αγάπης»!

2010-06-02T18:13:00.001+03:00

Μερικές φορές σε κοιτάζω και το βλέμμα μου παγώνει.

Φοβάμαι...

Δεν ξέρω αν είναι η απουσία σου ή η συνεχής και αδιάκοπη παρουσία σου.

Δεν ξερω καν αν είσαι εδώ, μέσα στον ίδιο χώρο που βρίσκομαι κι εγώ.

Δεν ξέρω αν μεσα στο μυαλό σου κολύμπάνε αγάπες περασμένες... αν μολύνουν επιμελώς το νερό με το οποίο ποτίζεις την καρδιά μου. Δεν ξέρω αν τις σκέφτεσαι, αν θες να τις δεις, αν σου λείπουν.

Συγκρίνομαι!

Φοβάμαι!

Χάνομαι μέσα σε σκέψεις... μέσα σε ανασφάλειες.

Δεν είναι η μοναξιά... δεν είναι η μοναξιά... Είναι η απουσία συναισθημάτων. Όχι η δική σου απουσία...

Είναι η αγάπη μου για σενα που ξοδεύεται μέσα σε στενά όρια και ταλανίζεται απο γυναίκα σε γυναίκα. Σαν παλιό ρολόι χτυπάει σταθερά και αργά ... ακατάπαυστα... μα που και που χάνει ένα λεπτό... δύο λεπτά...

Λίγη απο τη ζωή... λίγη απο την αγάπη.

Φοβάμαι!

Δεν θέλω να αδειάσει η αγάπη μου για σενα.

Δεν υπάρχει πιο κενό συναίασθημα απο αυτό... το συναίσθημα της «μη αγάπης»...

Κενό!

Λόγια...

2010-05-24T11:25:00.001+03:00

Δεν έχω άλλες λέξεις. Τί να σου πώ πια που να μην στο έχω ξαναπεί;

Όλα χιλιοειπωμένα, μουχλιασμένα και άδεια στέκουν μπροστά μου ακόμα μια φορά και με κοιτούν με θυμωμένα και κλαμμένα μάτια.

Ποιά δικαίωση ζητάς; Ποια οφειλή παλιά να εξοφλήσεις;

Δεν καταλαβαίνω τι ζητάς...

Τα παραμύθια είναι πολύ επικίνδυνα

2010-05-16T11:34:00.002+03:00

Το κακό με τα παραμύθια είναι οτι τα ζείς μόνος σου.

Οι άλλοι δεν είναι εκεί, είναι στη ζωή τους.

Και ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς οτι είσαι μόνη σου.

Χτίζεις όλο το βράδυ παλάτια και έρωτες μα το πρωί γίνονται στάχτη μπροστά στα μάτια σου.

Τα παραμύθια είναι μοναχικά... Δεν χωράνε πάνω απο έναν τη φορά....

Κι αν κάποτε βρεθείς στην ευτυχή θέση να συναντηθείς με κάποιον που ονειρεύται το ίδιο παραμύθι με σενα, την ίδια στιγμή, μπορεί και να γίνει πραγματικότητα.

Μείνε!

2010-05-10T10:33:00.002+03:00

Κρατησε με σαν να με γεννούσες
σαν ωκεανός που αναζητούσες
όπως ο ουρανός τον άσωτό του γιο

Κράτα με κι αρχίζει ο κοσμός τώρα
κράτα με που πέθανα σαν χώρα
Κράτησέ με σαν να ζήλευες ξανά

Μείνε για να αντέξω τον χρόνο πριν με γκρεμίσει
Μόνο εσένα θέλω ένα δρόμο να μου χαρίσεις
Είναι ριζωμένος ο φόβος μου σαν νυχτα βαθειά
Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου ζεστή αμμουδιά

Κράτα με λες κι ηρθά από τ' αστέρια
κράτα με κι ας έχω αίμα στα χέρια
Αγάπησε τα λάθη που θα κάνω πριν χαθώ

Κι από την αρχή ζωγράφισέ με
σαν τις τύψεις σου αγκάλιασέ με
Όσο το κορμί ρίχνει σκιά θα σου δωθώ

Μείνε για να αντέξω τον χρόνο πριν με γκρεμίσει
Μόνο εσένα θέλω ένα δρόμο να μου χαρίσεις
Είναι ριζωμένος ο φόβος μου σαν νυχτα βαθειά
Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου ζεστή αμμουδιά

Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
Θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ

Χρήστος Θηβαίος

Λίγο όνειρο ακόμα

2010-04-17T14:22:00.001+03:00

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!!

2010-04-16T11:26:00.000+03:00

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω
ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν
να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.
Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν
έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ
για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου
έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα
ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος
και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΛΗΘΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα
να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και
κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.
Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,
ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.
Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα
από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και
οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.
Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα
να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω
να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή
που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα
ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.
Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου
η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω

ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν
πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις
και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε
με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
αυτό το λέμε

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι,

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ
Ομιλία στα 70στά γενέθλια του..
Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η΄ΦΑΝΤΑΣΙΑ?

2010-04-07T15:29:00.001+03:00

Μερικές φορές ξυπνάω το πρωί και ανρρωτιέμαι πού βρίσκομαι. Είμαι ακόμα στα μονοπάτια του ονείρου που έσπασε απότομα στον ήχο του ξυπνητηριού?

Ανοίγω τα μάτια μου και πάω στο μπάνιο παραπατώντας.

Ανοίγω το νερό... παγωμένο! Θα περιμένω λίγο να ζεσταθεί... Κλείνω για ένα λεπτό τα μάτια μου και ξαφνικά πετάγομαι στους καταράκτες του Νιαγάρα.

Ο άντρας μου φωνάζει απο μέσα... «εεεεε κλείσε τη βρύση! Οικονομία!!!!»

Ξυπνάω απότομα στην ησυχία του σπιτιού μου. Πέρασε η ώρα πάλι και πρέπει να τρέχω να προλάβω το λεωφορείο.

Πλένομαι στα γρήγορα, βάφομαι, χτενίζομαι και βγαίνω στο δρόμο. Ξαφνικά νοιώθω κάτι κρύο στα πόδια μου!

Ξέχασα να βάλω παπούτσια!!!

Τρέχω πάλι μέσα και φοράω τα δερμάτινα μποτάκια μου. Κοιτάω ακόμα μια φορά τα πόδια μου να βεβαιωθώ οτι είναι εκεί και δεν βγήκα πάλι έξω με τις κάλτσες και παίρνω τα κλειδιά.

Μπαίνω στο λεωφορείο, αφου έκανα ένα ξεγυρισμένο σπριντ για να το φτάσω και σφηνώνω τον το πόδι μου ανάμεσα στους δεκάδες συνεπιβάτες για να μην πέσω έξω όταν ανοίξουν οι πόρτες. Ξανακοιτάζω τα πόδια μου, «οκ, φοράω παπούτσια. Και παντελόνι. Και μπλούζα» Ελέγχω το κινητό να δω αν είναι στη θέση του και μετά το πορτοφόλι και μετά πάλι το κινητό...

Φτάνω στη δουλειά καθυστερημένη όπως πάντα και ο εργοδότης μου είναι εκεί, με το ρολόι στο χέρι να φωνάζει πριν ακόμα φτάσω σε ακτίνα ηχητικής βολής.

«Καθε μέρα το ίδιο βιολί! Και τί νομίζεις οτι είμαστε? Ξενοδοχείο? Καποια μέρα θα είναι η τελευταία που τα ανέχομαι αυτά και θα δείς εσύ... μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα...» Δεν ακούω τίποτα... Εκείνος μιλάει κι εγώ ονειρεύμαι τους καταράχτες του Νιαγάρα.

Μερικές φορές αναρρωτιέμαι... Αυτή είναι η πραγματική μας ζωή;

Αχ, πόσο θα ήθελα οι καταράκτες να είναι πραγματικότητα, κι αυτό το ηλίθιο γραφείο μόνο ένα όνειρο!!!

Κάποιος να με ξυπνήσει!!!!!!!

Κάθε που έρχεται η άνοιξη, κλαίω...

2010-03-26T22:49:00.000+02:00

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμετις κουρτίνες γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών.

Τι κάναμε στη ζωή μας; Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;

Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου.

Κι αν έχασα τη ζωή μου την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα χτες ή ένα αύριο

όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυνση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’αγαπήσουν.
Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελθον (πότε ζήσαμε;) και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

"Άνεμος του Νοεμβρίου" - Τάσος Λειβαδίτης

Ανάγκη να σε πάρω εγώ

2010-03-19T22:18:00.000+02:00

Ανάγκη να σε πάρω εγώ
που έτσι σε παρατήσανε
μονάχο κι έρμο κι ορφανό
παιδάκι μου, πώς σε πονώ.

Το ρούχο το μεταξωτό
μες στο ποτάμι το 'ριξα
φτωχά κουρέλια σου φορώ
παιδάκι μου, πώς σ' αγαπώ.

Δρόμο σε πήγα, δρόμο μακρινό
νυχτόμερα βαδίζοντας
πείνασα και ματώθηκα
μα να σ' αφήσω δεν μπορώ.

Σε μαύρες μέρες και σκληρές
πλένω σε και βαφτίζω σε
μες στο κατάψυχρο νερό
μην κλαις και μου πικραίνεσαι.

Στίχοι: Μπέρτολτ Μπρέχτ & Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Προσευχή

2010-03-18T21:55:00.001+02:00

"Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,
όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:
Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.
Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.
Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.Απλά και αληθινά.Απλά και ήσυχα.Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία".

(Μάρω Βαμβουνάκη)

Πρωινό Τσιγάρο

2010-03-15T21:27:00.001+02:00

Μητέρα

2010-03-10T17:00:00.000+02:00

Πες μου μαμά...

Όταν ήμουν μωρό και με κρατούσες στην αγκαλιά σου, είχες φανταστεί ποτέ πως χρόνια μετά καμιά αγκαλιά δεν θα υπάρχει να με κρατήσει;

Πες μου μαμά...

Όταν με κοιτούσες να κοιμάμαι στην κούνια μου, είχες σκεφτεί ποτέ πως κάποτε θα μεγαλώσω και θα φύγω;

Είχες σκεφτεί ποτέ οτι μπορεί να κρυώνω, να κλαίω, να πληγώνομαι;

Είχες σκεφτεί ποτέ τί θα κάνω χωρίς εσένα να με προσέχεις;

Μεγάλωσα μαμά... Και επιβίωσα... Και αγόρασα παλτό για να μην κρυώνω και προσέχω...

Προσέχω να μην τρέχω, να μην πέφτω... να μην πληγώνομαι.

Φοβάμαι μαμά! Φοβάμαι να πετάξω... Φοβάμαι να ονειρευτώ...

Φοβάμαι να εμπιστευτώ κάποιον! Φοβάμαι να κρατηθώ απο το χέρι του και να αφεθώ στην αγκαλιά του. Φοβάμαι. Μ’ακούς;

Πού είσαι μαμά;

Κοντά σου δεν φοβάμαι. Εσύ είσαι πάντα εκεί για μένα... Εσύ δεν αποφεύγεις τις δεσμέυσεις και τις υποχρεώσεις... Μ’αγαπάς...

Αυτή η αγάπη η δική σου δεν υπάρχει αλλού πουθενά! Αυτή η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που εμπιστέυομαι στον κόσμο! Το μόνο πράγμα που δεν φοβάμαι!

Μαμά... Κανείς δεν αγαπάει πια ειλικρινά... αγνά... αληθινά...

Ακούς μαμά;

Κανείς δεν δίνεται γιατί όλοι φοβούνται! Φεύγουν πριν προλάβουν να δώσουν για να μην πληγωθούν. Παίρνουν όσα μπορούν και μετά τρέχουν μακριά. Για να επιβιώσουν μαμά...

Όλοι είναι περαστικοί. Κανένας δεν τόλμησε να μπεί στη ζωή μου και να μείνει. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ.. Δεν ξέρω αν φταίνε εκείνοι...

Μου λείπεις μαμά... Μου λείπεις!!!

2010-03-10T16:52:00.000+02:00

complications...

2010-03-07T16:35:00.000+02:00

Το θεμα ειναι τωρα τι λες !

2010-02-26T22:47:00.000+02:00

"Το θεμα ειναι τωρα τι λες

Καλα φαγαμε καλα ηπιαμε

Καλα τη φεραμε τη ζωη μας ως εδω

Μικροζημιες και μικροκερδη συνοψιζοντας

Το θεμα ειναι τ ω ρ α τι λες.

Στο παιδι μου

Στο παιδι μου δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια

Και του μιλουσανε για Δρακους και για το πιστο σκυλι

Για τα ταξιδια της πενταμορφης και για τον αγριο λυκο

Μα στο παιδι δεν αρεσαν ποτε τα παραμυθια

Τωρα, τα βραδια, καθομαι και του μιλω

Λεω το σκυλο σκυλο, το λυκο λυκο, το σκοταδι σκοταδι,

Του δειχνω με το χερι τους κακους, του μαθαινω

ονοματα σαν προσευχες, του τραγουδω τους νεκρους μας,

Α, φτανει πια!

Πρεπει να λεμε την αληθεια στα παιδια."

Κοκκινο το χρωμα του ερωτα... κοκκινο και το χρωμα του θανάτου....

2010-02-22T09:41:00.000+02:00

Κοκκινο το χρωμα του ερωτα... κοκκινο και το χρωμα του θανάτου....

Αγάπη σε μένα...

2010-02-21T09:33:00.000+02:00

2010-02-20T12:44:00.001+02:00

ΕΛΠΙΖΩ!!

Και δεν θα πάψω ποτέ να ελπίζω.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ!!

Και όσο μάυρη κι αν είναι η ζωή μου, εγώ πάντα θα χρωματίζω πουλιά στα παραθύρια... πουλιά έτοιμα να πετάξουν.

ΖΩ!!

Και μαζί σου και χωρίς εσένα. Ζώ για σενα!

ΥΠΑΡΧΩ!!

Μέσα στις λέξεις μου, μέσα στα όνειρά μου. Υπάρχω γιατί με αγάπησες. Υπάρχω γιατί σε αγάπησα... Άφησα τα χνάρια μου στην ψυχή σου. Κι αν αύριο πάψω να υπάρχω με τη μορφή που τώρα με αναγνωρίζεις, τα χνάρια μου θα είναι για πάντα στην ψυχή σου...

ΑΓΑΠΑΩ!!

Γιατί ξέρω ... Γιατί μπορώ... Γιατί οι ελπίδες μου, τα όνειρά μου, η ζωή, ολόκληρη η ύπαρξή μου... τρέφονται απο την αγάπη...

Αρμονία

2010-02-16T20:43:00.002+02:00

Άγγιγματα...

2010-02-16T14:16:00.002+02:00

Άγγιξέ με...

Χρειάζομαι ένα χάδι... Κάποιον να αγκαλιάσει την ψυχή μου και να τη ζεστάνει...

Άγγιξέ με...

Χρειάζομαι ένα χάδι σου που να τρυπάει το δέρμα και να φτάνει στην καρδιά μου.

Μπορείς;

14 Φεβρουαρίου. Του Αγίου Έρωτα...

2010-02-14T19:04:00.003+02:00

Τι περιμένουμε να γίνει σήμερα;

Τα ζευγάρια γιορτάζουν...

ΟΧΙ!

Τα ζευγάρια δεν πληρούν τις προυποθέσεις μόνο επειδή ειναι ζευγάρια.

Για να γιορτάζεις σήμερα πρέπει να είσαι ερωτευμένος.

Και πώς να πείς στην κοπέλα σου... «ξέρεις μωρό μου... σήμερα δεν σου έφερα λουλούδια γιατί εγώ δεν είμαι πια ερωτευμένος μαζί σου»...

Μάλλον είναι προτιμότερο κάτι του στυλ «εγώ δεν πιστεύω σε αυτές τις εμπορικές γιορτές. Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα!»

Έτσι γλιτώνεις τα μούτρα και τις εξηγήσεις του γιατί δεν είσαι πια ερωτευμένος και για το αν εχεις βρεί άλλη/άλλο κτλ.

Ο έρωτας περνάει.

Έτσι δεν λένε όλοι; Ο έρωτας περνάει... Έχει ημερομηνία λήξης... Τελειώνει... εξατμίζεται...

Έτσι δεν λένε όλοι;

Άρα έτσι πρέπει να είναι...

Λοιπόν... τί να γιορτάσουμε απόψε; Ένα πρόσκαιρο δυσέυρετο συναίσθημα με ημερομηνία λήξεως;

Να γιορτάσουμε δίνοντας λουλούδια τα οποία θα πεθάνουν μετά απο μερικές μέρες όπως ακριβώς και ο λόγος για τον οποίο τα αγοράσαμε...

Εμείς σήμερα δεν γιορτάζουμε έτσι γενικά και απροσδιόριστα τη σχέση μας... τον έρωτα...

Γιορτάζουμε όλες τις φορές που ερωτευτήκαμε. Γιορτάζουμε όλες εκείνες τις στιγμές που κάναμε έρωτα με κάποιον και έμειναν χαραγμένες στη μνήμη μας. Γιορτάζουμε το πρώτο φιλί που ερωτευμένοι/νες δώσαμε και πιθανότατα πληρώσαμε. Γιορτάζουμε την δεκαετή σχέση μας με την οποία δεν είμαστε πια ερωτευμένοι αλλά αγαπάμε και παλεύουμε και προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανή. Γιορτάζουμε όλα αυτά που στη ζωή μας αξίζουνε ...

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω!

2010-02-12T11:15:00.001+02:00

Σε παίζουνε στα ζάρια και σε χάνουν

κάθε μέρα εδώ πέρα
και σβήνουνε τα ίχνη της αυγής
τα μεσημέρια τα ξεφτέρια
και κλέβουνε απ' τις αυλές
παλιά χαμόγελα γλυκά
κι οι δρόμοι γίνανε χλωμοί
κι η μοναξιά τόσο πυκνή
που δεν μπορείς να περπατήσεις

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα

Με σπρώχνουν οι καιροί σε μέρη ξένα
από σένα κι από μένα
μα εγώ έχω μάθει αλλιώς
σ' ένα χορό που σπάει τη πέτρα
έξω απ' τα μέτρα
στα μάτια σου πιστεύω μόνο
και στην τρέλα την παλιά
μα εδώ στην ώρα των φιλιών σ'το λέω καθαρά
δεν κάνω πίσω ούτε ένα βήμα

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα

Φοβάμαι... και Ελπίζω...

2010-02-12T02:23:00.001+02:00

Φοβάμαι όλα αυτά που περνάνε...
Τα συναισθήματα που ξεθωριάζουν...
Τους ανθρώπους που διακριτικά ξεμακραίνουν...

Φοβαμαι τη ζωή που κυλάει
Τόσο γρήγρορα!
Όλα όσα χάνονται...

Φοβάμαι πως τα χρόνια περνάνε άδεια...

Φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω ποτέ να "γεμίσω" το χρόνο...

Φοβάμαι την ώρα που δεν θα μ’αγαπάς πια...
Φοβάμαι τη στιγμή που θα κοιτώ τα μάτια σου
και θα βλέπω κενό...

Φοβάμαι...

Ελπίζω...

Ελπίζω πως τα χρόνια που θα 'ρθουν θα φέρουν γνώση,

όχι απόγνωση...

Ελπίζω πως θα μάθω να μην προκαλώ τόσο πόνο στον εαυτό μου

και στους άλλους...

Ελπίζω πως θα μείνουμε ερωτευμένοι για πάντα!
Ελπίζω πως ποτέ δεν θα πάψει η καρδιά μου
να σκιρτάει στο άγγιγμά σου.!

Ελπίζω πως κάποτε θα με αφήσεις να μπώ στη ζωή σου...

Ελπίζω πως ποτέ δεν θα δείς άδειο το βλέμμα μου...
Ελπίζω!
Κι ας φοβάμαι...

2010-02-10T13:57:00.001+02:00

Ξέρεις κάτι;
Δεν θα μπορούσε αν είναι καλύτερα. Δεν θα μπορούσα να σε αγαπάω περισσότερο. Όσα νοιώθω δίπλα σου είναι τέλεια.
Τι κι αν ο κόσμος μας βάζει δύσκολα μερικές φορες;
Εγώ σ’ αγαπάω τόοοοοοοσοοοοοοο οσό δεν αγάπησα ποτέ κανένα.
Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948

2010-02-07T09:57:00.000+02:00

Κρατῶ λουλοῦδι μᾶλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε κῆπος κάποτε.

Στὸ ἄλλο χέρι
κρατῶ πέτρα.
Μὲ χάρη καὶ ἔπαρση.
Ὑπόνοια καμιὰ
ὅτι προειδοποιοῦμαι γι᾿ ἀλλοιώσεις,
προγεύομαι ἄμυνες.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε ἄγνοια κάποτε.΄

Χαμογελῶ.
Ἡ καμπύλη του χαμόγελου,
τὸ κοῖλο αὐτῆς τῆς διαθέσεως,
μοιάζει μὲ τόξο καλὰ τεντωμένο,
ἕτοιμο.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Καὶ προδιάθεση νίκης.

Τὸ βλέμμα βυθισμένο
στὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα:
τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ
τῆς προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Ἡ σκιά μου, παιχνίδι τοῦ ἥλιου μόνο.
Φοράει στολὴ δισταγμοῦ.
Δὲν ἔχει ἀκόμα προφθάσει νὰ εἶναι
σύντροφός μου ἢ καταδότης.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασ᾿ ἐπάρκεια κάποτε.

Σὺ δὲν φαίνεσαι.
Ὅμως γιὰ νὰ ὑπάρχει γκρεμὸς στὸ τοπίο,
γιὰ νά ῾χω σταθεῖ στὴν ἄκρη του
κρατώντας λουλούδι
καὶ χαμογελώντας,
θὰ πεῖ πὼς ὅπου νά ῾ναι ἔρχεσαι.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
ζωὴ πέρασες κάποτε.

(Κική Δημουλά)

Ήθελα να σου πώ...

2010-02-04T00:38:00.002+02:00

Ήθελα να σου πώ μα δέν μπόρεσα...
Πως μες τα χέρια σου νοιώθω τα θεριά της ζωής μου να ηρεμούν... τα τέρατα μοιάζουν κερένια και οι φόβοι μου λιωνουν πάνω στο ζεστό σου στήθος.
Ήθελα να σου πώ πως η απουσία σου είναι ο χειρότερός μου εφιάλτης.
Πως μια μέρα χωρίς να δώ τα μάτια σου μοιάζει αιώνας... Πως οι νύχτες που δεν μυρίζω την ανάσα σου είναι ατέλειωτες.
Ήθελα να σου πώ κι άλλα...
Πόσο σε αγαπάω... Πόσο σε αγαπάω κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε δευτερόλεπτο...
Αχ, πόσα ήθελα να σου πω...

2010-02-03T22:06:00.000+02:00

Χτίζεις, χτίζεις , χτίζεις... όλη σου τη ζωή χτίζεις... και σε μια μικρή στιγμούλα... ανεπαίσθητη... περνάει ένας δυνατός άνεμος και στα γκρεμίζει όλα!

Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο!

2010-02-03T11:51:00.001+02:00

"...Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.

Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.

Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.

Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.

Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.

Για μια τέτοια κίνηση!

Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!

Για μια τέτοια κίνηση!

Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της..."

Παραμύθια και πραγματικότητες

2010-02-02T09:09:00.001+02:00

Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε με αγωνία έξω απο το παράθυρο, η στέγη της εκκλησίτσας απένατυ ήταν γεμάτη χιόνια. Πολύ το χάρηκε!

Όταν χτές το βράδυ ο Αλέξανδρος την ξύπνησε για να της πεί οτι χιονίζει πάλι, κοιμήθηκε ευχόμενη να είναι μικρή η νύχτα και όταν σηκωθεί το χιόνι να την περιμένει απλωμένο σαν χαλί έξω απο το σπίτι.

....

Του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο και σηκώθηκε να φτιάξει πρωινό. Τιτίβιζε σαν πουλάκι ευτυχισμένο ανάνμεσα στο φερσκοψημένο ψωμί, το νερό που βράζει και τα αυγά που του ετοίμαζε κάθε πρωί.

Βάζει στο τραπέζι το πρωινό του παραμερίζοντας λίγο την εφημερίδα του για να του δείξει πού βρίσκεται το πιάτο και πάει πίσω στην κουζίνα να φτιάξει τον καφέ της. Εκείνος πρίν καλά καλά βράσει το νερό έχει ήδη φάει και αφοσιωμένος στην εφημερίδα του της ζητάει ένα ποτήρι νερό.

«Πάλι μόνη μου θα φάω», σκέφτεται... αλλά σήμερα τίποτα δεν μπορεί να της χαλάσει τη διάθεση! Έξω είναι όλα άσπρα και την περιμένουν...

Τόσα χρόνια μαζί με τον Αλέξανδρο, έχει συνηθίσει.

Ανοίγει το βιβλίο της και χάνεται στις περιγραφές της Αλκυόνης Παπαδάκη. Εκεί, μέσα στις σελίδες της, πάνω απο τον αχνιστό καφέ, ονειρεύεται και τη δική της ζωή. Τον έρωτα που δεν τελειώνει, τα ηλιόλουστα χιονισμένα πρωινά δίπλα στο τζάκι, τα καλοκαίρια κάτω απο τα δέντρα της αυλής στο χωριό...

Πάντα μαζί με τον Αλέξανδρο. Βασιλιάς σε όλα της τα όνειρα.

Κι ας τρώει το πρωινό του μοναχός πρίν προλάβει εκείνη να καθίσει στο τραπέζι.

Πρέπει να φύγω

2010-01-17T02:00:00.002+02:00

Παραδίδομαι μέρα με τη μέρα σε μία ανύπαρκτη πραγματικότητα και σε ένα μέλλον που δεν θα έρθει. Καταπατώ τους κανόνες του παιχνιδιού μου ξέρωντας πως αυτός είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να χάσω!

Είναι ώρα να φύγω...

Είναι ώρα να κλείσω την πόρτα και να πάω παρακάτω.

Κι όμως... Κάτι με κρατάει σε αυτή την αυτοκαταστροφική βόλτα μαζί σου και με βυθίζει στην απόγνωση λεπτό το λεπτό όλο και περισσότερο.

Θέλω να φωνάξω και μου κλείνεις το στόμα με φιλιά...

Μόλις αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου θα ανοίξεις την πόρτα και θα φύγεις!

Μακριά σου...

2010-01-01T01:32:00.000+02:00

Ήθελα να περάσω την πρωτοχρονιά μαζί σου.

Ήθελα να είσαι ο πρώτος που θα αγκαλιάσω και θα φιλήσω το 2010.

Ήθελα να ξεκινήσω μαζί σου... Να τελειώσω μαζί σου... Και όλα τα ενδιάμεσα μαζί σου.

Εσύ θες να μείνεις μερικές μέρες μόνος...

Πώς μπορώ να μην το δεχτώ;

Πώς μπορώ να σου κρατήσω κακία που η αγάπη σου είναι διαφορετική απο τη δική μου.... που θες λίγο χώρο...

Μα...

Αυτός ο κόμπος στο στήθος... Αυτό το δάκρυ έτοιμο να κυλήσει... Η αμφιβολλία... Ο φόβος... Σε χάνω! Μου φεύγεις....

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ...

2009-12-20T23:48:00.004+02:00

Σε κοιτάω σιωπηλό... Λιγάκι θυμωμένος κι απόψε. Τώρα που το σκέφτομαι, πάντα είσαι λιγάκι θυμωμένος. Θέλω να έρθω να σε πάρω αγκαλιά. Διστάζω....

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ...

Η δουλειά σε αγχώνει... Τα προβλήματα... Οι άνθρωποι... εγώ... Ακόμα κι εγώ σε αγχώνω... Πώς έγινε αυτό; Κάποτε η αγκαλιά μου σε ηρεμούσε. Τώρα... Τώρα σε αγχώνει... Θέλω να έρθω να σε φιλήσω και να πάρω όλα σου τα προβλήματα μακριά.... Διστάζω...

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπάω...

Γυρνάς και με κοιτάς... Ανέκφραστος... Και συνεχίζεις τη δουλειά σου. Θέλω να σου χαμογελάσω... Μα η στιγμή με προσπέρασε...

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ... Μα τα φτερά μου κόβονται μέρα με τη μέρα. Πώς να σε φτάσω όταν η απόσταση μεταξύ μας είναι γεμάτη με συναισθήματα και απώλειες; Πώς να διασχίσω αυτό το πηχτό μονότονο κενο; Πώς να σε φτάσω πια; Πώς;

Έτσι πρέπει να γίνει, έτσι θα γίνει

2009-12-16T14:34:00.000+02:00

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
Η κόκκινη από ζωή η κόκκινη από θάνατο
Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό

Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Στους Μπουρζουάδες κριτική να κάνουμε
Αυτό δε φτάνει. Του γουρουνιού του αστισμού
Να κόψουμε πρέπει τα πόδια

Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Η ελευθερία για μας είναι μια ωραία γυναίκα
Έχει υπογάστριο και υπεργάστριο
Δεν είναι κάνα χοντρογούρουνο αστικό

Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Ούτε ένας χαφιές δουλειά να μη βρίσκει
Και έτσι στρατιά ολάκερη θε να 'χουμε ανέργων
Χριστούλη μου όμορφη που ‘ναι η προφητειά αυτή

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
Η κόκκινη από ζωή η κόκκινη από θάνατο
Θα παλέψουμε εμείς για αυτό

2009-10-30T10:58:00.002+02:00

Με κοιτάς με τη σιγουριά ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει
και χωρίς να το πολυσκεφτείς τα λόγια ξεχύνονται απο το στόμα σου:
«Αν συνεχιστεί αυτό, θα χωρίσουμε»...

Χωρίς φόβο...
Χωρίς δισταγμό...

Με τρομάζεις. Νοιώθω πως δεν θα σου κοστίσει τίποτα και πανικοβάλλομαι μπροστά στα όσα εγώ χάνω χάνοντάς σε.
Με τρομάζεις...

Κι αν δεν σε γνώριζα ποτέ, θα ήμουν αλλιώτικος άνθρωπος;

2009-09-16T08:40:00.000+03:00

Εσύ δεν το ξέρεις, αλλά, έχεις επηρρεάσει πολύ τη ζωή μου. Θετικά και αρνητικά, μα δεν είναι μόνο δική σου η ευθύνη. Υποχρεώσεις και ακατανόητες συνδέσεις χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Μάλλον σα να σε ήξερα απο πάντα μοιάζει. Και θα σε ξέρω για πάντα! Κι εσύ... Κι εσύ θα κοιτάς πού και πού πίσω και θα είμαι εκεί. Να στοιχειώνω ευτυχισμένες σου στιγμές. Όχι, δεν το θέλω... Δεν το κάνω επίτηδες.

Δεν είδες καθαρά, είναι κι αυτό το παραμορφωτικό γυαλί της αμφιβολίας και της ανασφάλειας που δεν επιτρέπει να δεις τα πάντα. Ίσως ασπίδα προστασίας θα έπρεπε να το πώ. Μαζί με τα άσχημα που κρύβει, πάνε και μερικά καλά χαμένα. Μα τη σημασία έχει τελικά;

Κι αν δεν σε γνώριζα ποτέ, θα ήμουν αλλιώτικος άνθρωπος; Θα είχα πάρει διαφορετικούς δρόμους; Ή μήπως τα στενάκια θα με οδηγούσαν πάλι εδώ... ωσάν παλιά οφειλή να με τραβάει να φτάσω στο νησί θέλοντας και μη...

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρεις ούτε εσύ.

Έχω δυο φωνές μέσα μου

2009-09-04T12:29:00.000+03:00

Έχω δυο φωνές μέσα μου.
Η μία ρομαντική ροζ και αέρινη φωνάζει πως είσαι ο άντρας της ζωής μου
και φοβάται να σε χάσει.
Όποιο κι αν είναι το τίμημα θέλει να το πληρώσει για να είναι μαζί σου.
Με τον έρωτα, με την αγάπη με αυτά που έχουν σημασία...
Η άλλη βαριά μαύρη και καταθλιπτική, η φωνή μιας ζωής γεμάτης απογοητεύσεις και πισωγυρίσματα...
Λέει πως πρέπει να στηριζόμαστε μόνο στον εαυτό μας.
Λέει πως αύριο μεθαύριο κι εσύ θα με αφήσεις όπως με άφησαν άλλοι, όπως άφησα κι εγώ κάποιους.
Και τότε τί θα μείνει;
Μόνο αυτά που κάνεις για τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχει ισορροπία. Πέφτω μια στη ρόζ πλευρά και μια στην μαύρη.
Μα εκεί, στην μαύρη πλευρά, δεν είσαι ο άντρας της ζωής μου. Είσαι ένας ακόμα που δεν με αγάπησε αρκετά. Εκεί στην μαυρη πλευρά δεν έρχομαι να μείνω μαζί σου. Πάω εκεί που είναι καλύτερα για μένα.

Το «Εμείς» ξεμένει πάντα στη ροζ πλευρά....

Πότε σε έκανα να χαμογελάσεις για τελευταία φορά;

2009-09-03T10:35:00.000+03:00

Πότε σε έκανα να χαμογελάσεις για τελευταία φορά;

Δεν θυμάμαι...

Σε έκανα ποτέ να χαμογελάσεις;

Με την παρουσία μου... Με την παρουσία μου και μόνο...

Η καρδιά λέει μείνε και το μυαλό λέει όχι.

2009-08-31T18:32:00.002+03:00

Η καρδιά λέει μείνε και το μυαλό λέει όχι.
Και σε αυτή τη μάχη, ποιος να κερδίζει τελικά;

Απολογισμοί

2009-08-14T11:42:00.000+03:00

Πού και πού κάνω έναν απολογισμό...
Κάτι σαν απογραφή, μόνο που δεν συνοδεύεται απαραίτητα απο τη λήξη του οικονομικού έτους.
Απόψε σκέφτομαι τον χειμώνα που πέρασε. Δεν είναι που κάνει κρύο, μάλλον το αντίθετο. Δεν είναι που μου λείπει ο χειμώνας... Μάλλον το αντίθετο...
Πόσα λόγια πήγαν χαμένα... Πόσα πρόσωπα με κοίταξαν και δεν είδαν... εμένα... Πόσα πρόσωπα κοίταξα και δεν κατάφερα να τα δώ εγώ αληθινά.
Τύψεις... Ειχα μερικές...
Αγάπη... Ατέλειωτη!
Μίση... Ποτέ! Ούτε φέτος ούτε πέρυσι...
Ο Μανώλης μου λέει πάντα οτι τα άτομα που αγαπάνε με πάθος, μισούν με πάθος! Τα ακραία συναισθήματα είναι για ανθρώπους που μπορούν να ζούν στα άκρα. Εγώ πάλι δεν τα κατάφερα ακόμα να μισήσω κανέναν... Ίσως στο μέλλον... Ποιος ξέρει;
Απουσίες... Ναι, είχα μερικές. Μία παντοτινή...
Παρουσίες... Ναι, είχα κι απο αυτές... Λίγες... Αρκετές υποθέτω...
Φίλοι... Γνωστοί....
Οικογένεια... Ευτυχώς!!
Ο δρόμος έξω έχει πορτοκαλί αποχρώσεις απο τα φώτα. Οι άνθρωποι περπατάνε γρήγορα γιατί έπιασε ψύχρα.
Κι εγώ τόσα χρόνια τώρα περπατάω στα βηματά τους. Τις ίδιες διαδρομές ξανά και ξανά. Πηγαίνοντας κάπου... Γυρίζοντας απο κάπου...
Πέρασαν πολλά χρόνια. Και ήρθε επιτέλους η ώρα να μετρήσω ανάποδα τον χρόνο. Να μετρήσω ανάποδα, τα βήματα της επιστροφής.
Δεν λυπάμαι...
Κι αν στο δρόμο έχασα ανθρώπους, δεν λυπάμαι... Πήγα μακριά, μα κρατάω τα κλειδιά σφιχτά στα χέρια μου και θα ξαναγυρίσω.
Γυρίζω να κοιτάξω... Τα τεράστια βράδια μοναξιάς φαίνονται τόσο μικρά τώρα που είμαι εδώ... Ο έρωτας που πόνεσε την καρδιά μου μέχρι θανάτου, μου χάρισε την ευτυχία να τον δώ απο μακριά και να του χαμογελάσω. Η ουλή , οι ουλές είναι ακόμα εκεί. Κρύες πια... Δεν πονάνε... Μόνο θυμούνται...
Περπατάω μερικές φορές στους δρόμους της πόλης και προσπαθώ να θυμηθώ... Πώς ένοιωθα πέρισυ όταν περμούσα απο δώ; Πώς ένοιωθα παλιότερα; Πώς θα νοιώθω αύριο;

Πριν μερικά χρόνια η πόλη μύριζε γιασεμί... Τώρα μυρίζει ασφόδελους. Δεν ξέρω απο πού έρχονται οι μυρωδιές...

Θα σβήσω το φώς και θα κάτσω δίπλα στο παράθυρο. Ησυχία... Μια βαθιά ανάσα κρύου αέρα και... εκπνοή. Μέχρι να βγούν όλα!!
Ήρθε η ώρα να πάμε παρακάτω...

Το σ'αγαπώ δεν ήταν αρκετό....

2009-08-05T11:06:00.001+03:00

Κάθε φορά που σκέφτομαι πως θα χωρίσουμε, σφίγγεται η καρδιά μου. Το ξέρω πως πονάει... έχω πονέσει και στο παρελθόν. Το ξέρω πως θα πονέσει πολύ!!
Είχα ονειρευτεί τα πάντα μαζί σου... Και όλα αυτά τα όνειρα θα καίγονται μέσα μου για πολύ καιρό. Χαμένα όνειρα... Χαμένος χρόνος... Χαμένες αγάπες....
Οι λέξεις στο χαρτί σκληραίνουν. Πάιρνουν σχήμα αλλιώτικο και θέλουν να φύγουν. Τα γράμματα κουνιούνται μόνα τους και τα κρατάω να μην σχηματίσουν τις λέξεις...
Σ’αγαπάω!!
Απέτυχα.
Δεν ήταν αρκετό.! Δεν έφτανε η αγάπη...

Τα καλοκαίρια μας

2009-07-29T13:50:00.000+03:00

Παλιότερα τα καλοκαίρια βγαίναμε έξω στα χωράφια και τρέχαμε... Ξαπλώναμε πάνω στο γρασίδι και κλείναμε τα μάτια να μας ζεστάνει με τα χάδια του ο ήλιος. Τώρα κουβαλάμε μαζί μας σακούλες για να μην λερώσουμε τα ρούχα μας και δεν καθόμαστε ποτέ στον ήλιο για να μην ιδρώσουμε.
Τα καλοκαίρια δεν έχουμε διακοπές και τις λιγοστές μέρες που δεν δουλεύουμε τις σπαταλάμε στο να χτίζουμε σπίτια και να μεγαλώνουμε τις περιουσίες μας.
Τα καλοκαιρια μας δεν μυρίζουν πια γιασεμί... Δεν ονειρεύομαστε κάτω απ΄τα αστέρια...
Χάνουμε...

Υ.Γ. Παμε διακοπες. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Περνάει η ζωή μας...

2009-06-29T13:32:00.002+03:00

Περνάει η ζωή μας με κατεβασμένες μούρες και πικρά βλέμματα.
Όσα χαμόγελα κι αν βάζω προσπαθώντας να κάνω την πορεία πιο γλυκειά
δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους.

Πόρτες κλειστές παντού, όπου και να κοιτάξω.
Δεν αφήνεις ούτε μια τόση δα χαραμάδα να δείς το φώς μου.
Κοιτάω προς την κλειστή σου πόρτα ξανά και ξανά
περιμένοντας καρτερικά να ανοίξει και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Χαμένος χρόνος... μικρές διαδρομές χωρίς συνέχεια.

Ένα ταξίδι που κάθε μέρα το ξεκινάς απο την αρχή δεν έχει πρόοδο...

Δεν εξελίσσεται... Δεν βελτιώνεται...

Και στο τέλος εγκαταλείπεται.

Κλείσε τα μάτια

2009-06-06T02:05:00.000+03:00

Κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα και περιμένουμε να μας προσπεράσουν.
Κλείνουμε τα αφτιά στις κραυγές για αλλαγή και συνεχίζουμε σταθεροί στην πορεία μας.
Περιμένοντας ποιόν; Ελπίζοντας τι;

Φεύγεις και με αφήνεις μόνη με τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσο κουράγιο μου έχει μείνει να σε συγχωρώ...
Τσαντίζεσαι, αλλάζεις τη διαθεσή σου σε δευτερόλεπτα και περιμένεις εγώ να είμαι πάντα εκεί με ένα χαμόγελο κρεμασμένο στα χείλη μου περιμένοντας καρτερικά πότε θα σου περάσει.
Περιμένεις να κλείσω τα μάτια και να περιμένω να περάσει κι αυτό όπως πέρασαν τόσα άλλα.

Μα δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πάνε μακριά... Στην επόμενη στροφή είναι πάλι εκεί μπροστά μας. Ορθώνονται και ζητάνε δικάιωση. Τα λάθη μας...
Αν δεν τα πληρώσουμε, δεν θα φύγουν ποτέ.

Ακόμα κι αν εθελοτυφλούμε... Ακόμα κι αν κλείνουμε τα μάτια...
Ο κόσμος δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς επιλέγουμε να μην κοιτάμε.

Κι εγώ σου εξηγώ...

2009-06-04T12:49:00.000+03:00

Χωρίς λόγια...

2009-05-20T02:27:00.001+03:00

Ό,τι ήθελα να σου πώ, μα δεν μπορούσα...

Ό,τι ήταν πάντα εκεί, μα δεν υπήρχε...

Χωρίς λόγια απόψε θα στο πώ!

να μην τ' ακούσεις γιατί είναι μυστικό....

Ότι ήθελα να σου πω και δεν μπορούσα...

Ότι ήταν πάντα εκεί και δεν υπήρχε...

Με μια αγκαλιά θέλω απόψε να στο δείξω...

Χωρίς λόγια...

Ότι θέλω απόψε να σου πώ...

Ότι είναι πάντα εκεί, μα δεν υπάρχει...

Με ένα φιλί θέλω απόψε να στο φανερώσω...

Χωρίς λόγια...

Άγγιξέ με...

Χωρίς λόγια...

Μόνο άγγιξέ με...

Μπορείς να το νοιώσεις?

Χωρίς λόγια...

Εκρηξη!

2009-05-08T14:19:00.001+03:00

‘Ολο αυτόν τον καιρό μαζεύω μέσα μου αναβολές και επιβολές και προσπαθώ με μανία να τα καταπιώ για να χωρέσουν και τα επόμενα.

Πίνω νερό ζεστό ή κρύο, αναλόγως της περίστασης και εύχομαι να πάρει μαζί του όλα αυτα τα μικρά κομματάκια αμφιβολίας που σκαλώνουν στο λαιμό μου τακτικά.

Και χωρίς να το καταλάβω, γιατί χημεία δεν ξέρω και καλά, μάζεψα όλα τα απαράιτητα υλικά για να φτιάξω μια βόμβα.

Απόψε εδώ μπροστά σου θα εκραγεί.

Το αντέχεις;

Κράτα με...

2009-04-28T14:17:00.001+03:00

Αγκαλιασέ με...

Σφίξε με...

Κράτησέ με...

Μη με αφήνεις να φύγω.

Κράτα με σου λέω...

Κράτα με!!

Δεν θέλω να φύγω...

Φυσάει αέρας και με παρασέρνει...

Κράτα με...

Το ποτάμι είναι δυνατό, φοβάμαι...

Κράτα με!

Δεν μπορώ να ανασάνω...

Κράτα με!

Αγάπα με...

Λυπάμαι...

Κράτα με!

Χαίρομαι...

Κράτα με!

Είμαι γεμάτη πληγες...

Μερικές φορές αιμορραγούν...

Κράτα με!

Δυο χέρια έχω μόνο...

Μια καρδιά...

Κράτα με!

Τα πόδια μου κουράστηκαν να τρέχουν...

Κράτα με!

Όσο αντέχεις...

όσο μπορείς....

Κράτα με...

Αγάπα με...

Δεν θέλω να φύγω!!

Σ’αγαπάω...

Κράτα με!

Ο τοίχος μπροστά μου...

2009-04-21T12:07:00.000+03:00

Υπάρχουν μέρες που πιάνω τον εαυτό μου να παγώνει και να σκληραίνει.

Νοιώθω ένα τείχος να χτίζεται γύρω μου

για να με προστατέυσει απο τις άδειες ώρες και τα όχι σου...

Τα δεν μπορώ και τα δεν θέλω σου...

Δεν σε γουστάρει!

2009-04-14T12:13:00.000+03:00

«Δεν σε γουστάρει», μου λες.
«Απλά δεν σε γουστάρει».

«Γιατί;», ρωτάω.

Δεν απαντάς...

Μα δεν μπορώ να καταλάβω...
Θα πάω να τον ρωτήσω. Γιατί να μην με γουστάρει; Τί του έκανα...
Βασικά... εδώ που τα λέμε του έκανα κάτι...
Αλλά θα πάω να τον ρωτήσω έτσι κι αλλιώς.

Στο κάτω κάτω, μια συζήτηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Κι εγώ δεν είχα κακή πρόθεση... Απλά τα πράγματα γίνανε...

Τί ωραία που θα ήτανε να μπορείς να βάλεις τους άλλους στη θέση σου όταν τους μιλάς... τότε θα καταλάβαιναν πολύ καλά τί θές να τους πείς. Και αν κατάφερνες να μπείς κι εσύ στη δική τους θέση, θα ήταν ιδανικό.
Το κακό είναι οτι μπορείς να είσαι μόνο σε μία θέση κάθε φορά...

Ίσως όμως να μην είναι καλή ώρα τώρα για να του μιλήσω...
Ίσως πρέπει να περιμένω λίγο... Καμιά εβδομάδα... Κανένα μήνα... Μέχρι να είναι έτοιμος...

Ναι, θα περιμένω...
Λίγο ακόμα... μέχρι να είναι έτοιμος...

Τα λόγια σου μαχαιριές

2009-03-28T18:53:00.000+02:00

Τα λόγια σου μαχαιριές. Η μία μετά την άλλη πάνω στην καρδιά μου.
Δεν μπορώ να ανασάνω. Πονάω. Θέλω να φωνάξω!!
Δεν μπορώ να ανασάνω!! Θέλω αέρα!!
Πονάω!!
Κάθε σου λέξη και μαχαιριά.
Κάθε μαχαιριά και βήμα.
Κάθε βήμα και απόσταση...
Απόσταση απο σένα...
Για να μην πονάω...
Για να μπορώ να ανασάνω!!

Όλα στα ’χω δώσει...

2009-03-23T15:12:00.000+02:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Τώρα σηκώνουμε τα χέρια
παραδομένοι στην σιωπή
Τώρα πια φεύγουν καλοκαίρια
χωρίς να σ' έχω δει

Όλα στα ’χω δώσει
Όλα στα ζητώ
Όλα στα ’χω δώσει, ψυχή μου
Δεν ξέρω, δε ξεχνώ

Ίσως δεν είμαι αυτή που έψαχνες
Τώρα τα λόγια είναι βαριά
Ίσως δεν είσαι αυτός που έψαχνα
Τη φαντασία την πληρώνεις ακριβά

Όλα στα ’χω δώσει...

Ηττήθηκα!!

2009-03-17T01:37:00.002+02:00

Και να που ηρθε και για μας η ώρα...

Και να που τα όνειρα (τα δικα μου όνειρα) να μείνουμε μαζί, να κάνουμε κάποτε παιδιά μαζί, να σε αγαπάω για πάντα... δεν θα γίνουν πραγματικότητα...

Και να που τα προβλήματα του πού θα μείνουμε του χρόνου... και το αν μια σχέση απο απόσταση μπορεί να κρατήσει... δεν υπάρχουν πια...
Όλα τα προβλήματα εξαφανίζονται δια μαγείας αυτή τη στιγμή.

Βέβαια για μένα αρχίζουν μερικά καινούρια προβλήματα, αλλά δεν θα έπρεπε εσενα να σε απασχολεί αυτο...

Πώς θα ζήσω μακριά σου;
Πώς θα αναπνέω αν δεν είσαι εσύ δίπλα μου να μου δίνεις οξυγόνο;
Πώς να σταματήσω τα δάκρυα που τρέχουν ασταμάτητα απο τα μάτια μου;

Μη νοιάζεσαι καρδούλα μου...
Δεν θέλω να σε φορτώνω άλλο με τα δικά μου...
Πάντα το έλεγα οτι κανένας δεν πέθανε απο έρωτα.
Μην ανησυχείς λοιπόν. Εγώ θα είμαι καλα...

Εξάλλου δεν είναι δικό σου το λάθος. Εγώ φταίω που άφησα τον εαυτό μου να σε αγαπήσει τόσο πολύ.
Έπρεπε να κρατάω μια πισινή. Έπρεπε να κρατήσω κάτι και για μένα...
Λάθος μου...
Έπαιξα τα ρέστα μου και έχασα!!!
Τί να κάνουμε;
Νόμιζα πως είχα καλύτερο χαρτί...

Θέλω να σου πώ «πώς μπόρεσες...»
θέλω να σε ρωτήσω «γιαττι;»
Θέλω να σου πώ «Σάγαπάω!!»
Θέλω να σου πώ... «Πάρε πίσω τα λόγια που είπες... κι έλα να αρχίσουμε απο την αρχη!»
Μα δεν θα πώ τίποτα...

Δεν θα πώ τίποτα...
Όχι απο φόβο...
Μα απο παραίτηση...
Παραιτούμαι!
Έχασα!
Ηττήθηκα!!

Δρόμοι που χάθηκα

2009-03-05T13:47:00.000+02:00

Δρόμοι που χάθηκα, γωνιές που στάθηκα, δάκρυα που πίστεψα, παιχνίδια στο νερό.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Νύχτες που έκλαψα, γέφυρες που έκαψα, άστρα π' αγάπησα, που πάω και τι θα βρω.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Λόγια που ξέχασα, φίλοι που έχασα, καημέ μεγάλε μου ας πάμε τώρα οι δυο.

Πικρό το βράδυ φτάνει.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Είναι πανάκριβος ο έρωτας...

2009-02-26T07:25:00.003+02:00

«…ο έρωτας δεν καταδέχεται τους υπολογισμούς, εκδικείται όσους τον παζαρεύουν. Είναι πανάκριβος ο έρωτας για να παραδοθεί στη φτήνια των εγγυήσεων. Προτιμά την τρέλα, την ήττα. Τη σταύρωση»

2009-02-23T07:36:00.000+02:00

AMA DEN SE LENE XRISTINAKH, XESE MESA.....

2009-02-18T14:09:00.001+02:00

"Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντήστε.

Στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
κοσμήτωρ είναι η Ελένη Χριστινάκη, καθηγητής ο Παναγιώτης Χριστινάκης. Από κει
και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:
Η κόρη Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004
από τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του
διδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική
Αθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια,
παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την
απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους
επιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε
ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.
Στη συνέχεια ο γαμπρός Χριστινάκη, Αθανάσιος Γλάρος και σύζυγος της Ειρήνης Χριστινάκη
εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα. Ο αδελφός του γαμπρού
Χριστινάκη, Γεώργιος Γλάρος ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα.
Η άλλη κόρη του Χριστινάκη, Όλγα Χριστινάκη, ετοιμάζεται και αυτή για τη Σχολή και πήρε θέμα
διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, Ειρήνη Χριστινάκη.
Ο άλλος γιός Χριστινάκη, Επαμεινώνδας Χριστινάκης, πτυχιούχος Παιδαγωγικής
Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς
μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα
επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής Χριστινάκης.
Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται τίμια αλλά δεν έχουν
το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;
Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;
Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της
οικογένειας Χριστινάκη;

ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΟΜΠΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗ
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ!
ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΛΙΓΗ ΝΤΡΟΠΗ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ............

http://www.soctheol.uoa.gr/gr/dep.html

something's gone bad...

2009-02-13T10:10:00.000+02:00

...but we did something we can never turn back right...

Another night and I bleed

They all make mistakes and so did we

But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool

Leave and don’t look back. I won’t follow

We have nothing left. It’s the end of our time

We can’t cry the pain away

We can’t find a need to stay

There’s no more rabbits in my hat to make things right

2009-02-10T06:53:00.004+02:00

Η απόφαση πάρθηκε. Για το γενικότερο καλό, εσύ πρέπει να πεθάνεις... ή ίσως για να το διατυπώσω καλύτερα, να μην υπάρξεις ποτέ.
Οι ένορκοι αποφάνθηκαν πιθανή μελλοντική δυστυχία και μεγάλη δέσμευση και το δικαστήριο αποφάσισε τερματισμό της διαδικασίας. Ποιός είμαι εγώ να πάω κόντρα σε τέτοιες σοβαρές αποφάσεις; Ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω τα αδιάσειστα στοιχεία;

Και τα μάτια σου, αχ, τα μάτια σου...
Γεμάτα τρόμο....
Σε καταλαβαίνω νομίζω... Νομίζω πως σε καταλαβαίνω. Σε καμιά περίπτωση δεν σου κρατάω κακία. Στο κάτω κάτω, η δικαιοσύνη είναι τυφλή....

Πονάω λίγο...

Να, εδώ χαμηλά στην κοιλιά...

Στη σημερινή συνεδρίαση, κάποιος δεν είχε το δικαίωμα του λόγου, μα ούτε και κανένα άλλο δικαίωμα εδώ που τα λέμε. Γιατί, απλά δεν υπάρχει. !
Κύριοι ένορκοι, σας ευχαριστώ για την συνεργασία. Πραγματικά με βοηθήσατε πολύ να πάρω μια απόφαση που δεν ήθελα να πάρω και να συνεχίσω να ζώ τη ζωή μου χωρίς πολλές πολλές δεσμέυσεις.
Κύριοι ένορκοι, σεβαστέ κύριε δικαστά... Απόψε όλα τελιώσανε.

Ανατροπές

2009-02-09T11:52:00.003+02:00

Ανατροπές.
Αναστάτωση. Όλα αλλάξανε σε μια στιγμή. Ένα βήμα που πρέπει να κάνω... ή μήπως να μην κάνω;

Πόσο θα αλλάξει τη ζωή μου η κάθε απόφαση;
Πόσο θέλω να αλλάξει;
Είναι έτοιμη; Δεν είμαι; Πόσο καιρό έχω να αποφασίσω;

Πώς θα αντέξω το βάρος της απόφασης μου;
Και το ρολόι συνεχίζει να μετράει τις ώρες να πιέζει το χρόνο μέχρι που να γίνεται συμπαγής και αδιαπέραστος. Πώς να περάσω μέσα απο όλο αυτό το συφερτό; Πώς να πάω πίσω; Πώς να τα αλλάξω όλα;

Δεν είσαι ευπρόσδεκτη καρδιά μου... Όλα λένε να σε αφήσω. Πρίν καλά καλά σε γνωρίσω να σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό το ταξίδι μοναχή.

Και το ρολόι όλο και μετράει. Καμιά συμπόνια για τον πόνο μου, το αγχος, τον θυμό, την απελπισία. Εκεί να κυλάει... αδιάκοπα... όποια απόφαση και να πάρω ό,τι και να γίνει... Εκείνο εκεί να κυλάει...

Όλα αλλάζουν...

Όλα άλλαξαν ήδη.

Δεν σε βρήκα...

2009-01-31T09:46:00.001+02:00

"Έξω βρέχει...
Με εμάς τους δύο,τι να τρέχει
δεν μου είπες.

Δεν σε βρήκα
και δίχως μια σου καληνύχτα
επιστρέφω.

Να είχες κατι και για μένα
έστω απ`τα ειπωμένα.
Σαν δεν αφοράς κανένα
πόσο κοντά είναι τα ξένα.

Να με σώσεις
χωρίς τον φόβο να με νιώσεις,
να μπορούσες !

Δεν υπήρχα
στη τελευταία καληνύχτα σου,
θυμάμαι..."

Humans

2009-01-26T13:26:00.002+02:00

Είμαι από άμμο...

2009-01-23T13:10:00.001+02:00

"Είμαι από άμμο, στο είπα.
Είμαι ένα κουτί σαν εκείνα τα παλιά κουτιά - δώρα που το πιο μεγάλο κουτί έκρυβε ένα μικρότερο και πιο μέσα άλλο κι άλλο. Το τελευταίο κουτάκι τι περιέχει; Αν περιέχει και κάτι... Λες η πορεία της ζωής μας να είναι μια παρέλαση άδειων κουτιών μονάχα; Σκέψου! Είναι κι αστείο τελικά, μια φοβερή φάρσα που να μάθουμε να μην παίρνουμε σοβαρά τον ευατό μας. Θυμάσαι που συζητούσαμε πως κάποιος σοφός θα επινόησε εκείνες τις ξύλινες ρώσσικες κούκλες που η μια μπαίνει μέσα στην άλλη;
Σε μένα δυστυχώς ο αριθμός είναι αναρίθμητος. Αν αδειάσω και απλωθώ σε όσες κούκλες περιέχωθα πλημμυρίσω το σύμπαν.
Τι να σου πω λοιπόν και τι να σου υποσχεθώ κι εξ' ονόματος τίνος να σου μιλήσω; Κατάλαβέ με, συμπόνα με."

Μάρω Βαμβουνάκη ('Η μοναξιά είναι από χώμα')

2009-01-20T14:44:00.000+02:00

Κι ύστερα σκέφτομαι...
Εσύ άραγε καταλαβαίνεις;
Νοιώθεις όλα αυτά που θέλω να νοιώσεις;

Ακούς... Αλλά ακούς με τον τρόπο που θέλω να ακούς;

Βλέπεις... Αλλά βλέπεις με τον τρόπο που θέλω να βλέπεις;

Blue Monday: the most depressing day of the year

2009-01-20T10:31:00.001+02:00

If you stumbled out of bed in the dark this morning,
fell over the cat, found no milk in the fridge for your porridge,
had a row with your partner,
received a rude letter from the bank,
got covered in snow at the bus stop and finally arrived at work in time to be made redundant, you will already know that today is the most depressing day of the year.
And if you want scientific proof, then Cliff Arnall of Cardiff University has it.
He settled on January 24 after using an elaborate formula expressing the delicate interplay of lousy weather, post-Christmas debt, time elapsed since yuletide indulgence, failed new year resolutions, motivation levels, and the desperate need to have something to look forward to.
In short, all that's left of Christmas today is credit card bills and a pervading sense that the next holiday is months away.
An insurance company added to the gloom by saying that drivers are more than usually miserable in January, losing their tempers with those other road users who have no right to be driving in the outside lane at 48mph and impeding progress to a vital meeting in Birmingham at noon.
This syndrome, dubbed winter driver's disorder, could be the cause of two million accidents (but not all happening today, which happens also to be the 40th anniversary of the death of Sir Winston Churchill).
Yesterday the recruitment firm totaljobs.com stirred the gloomy pot by saying that 24/1 despair is likely to overwhelm employees. Michael Robinson, the company's marketing director, suggested that bosses could be extra nice to their staff today.
He suggested they should offer encouragements ranging from free tea (big deal) to an office party.
"Many workers are feeling the winter blues and it is up to employers to motivate their staff and keep them happy," he said.
"[Today] provides an ideal opportunity for employers to acknowledge the hard work that employees put into a company throughout the year."
But what happens if those same bosses have run up big Christmas debts, have driven in to work in driving sleet and suspect the business is heading for the buffers, must remain anyone's guess.

Reasons to be cheerful

1 It's only 334 days to Christmas. And the sales are still on
2 Two days of rain in South Africa and England will have won the Test series. They might just do it anyway
3 The days are getting longer and daffodils are already in bloom
4 It's the 70th anniversary of beer being sold in cans
5 So your credit card bill is huge, but holidays are cheap: it's just £159 for seven nights in Lanzarote
6 Celebrity Big Brother is over

2009-01-19T12:44:00.000+02:00

Κανείς δεν ξέρει πόσων χρόνων ήταν ακριβώς... Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς γεννήθηκε. Εκείνη συχνά πυκνά έλεγε οτι γεννήθηκε το ’22. Αλλά είχε και αναμνήσεις απο την καταστροφή της Σμύρνης την ίδια χρονιά.Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πόσα χρόνια έζησε ακριβώς. Όλοι όμως ξέρουμε οτι στη ζωή της, όσο κι αν αυτή κράτησε, δεν σταμάτησε να δίνει...

Ήταν μαία για πολλά χρόνια. Έφερε στον κόσμο εκατοντάδες παιδιά άλλων και ένα δικό της. Τα λάτρευε τα παιδιά... Όπου έβλεπε μωρά ή φωτογραφίες τους τρελαινόταν απο τη χαρά της. Το σπίτι της ήταν γεμάτο απο φωτογραφίες παιδιών που έχει ξεγεννήσει. Και τα αγαπόυσε όλα σαν δικά της παιδιά.

Ζούσε μόνη της απο το 1986, μετά το θάνατο του άντρας της. Μια λιτή ζωή... όλα για τους άλλους... Ποτέ όμως δεν της έλειπαν οι φίλοι. Ποτέ δεν την ξεχνούσαν! Ποτέ δεν λησμονούσαν να την πάρουν τηλέφωνο στη γιορτή της, να δούν τι κάνει.

Τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και δεν μπορούσε να ζήσει μόνη της πια. Της κόστισε πολύ που άφησε την λατρεμένη της Κηφισιά με όλες της τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους που αγαπούσε. Πήγε να ζήσει σε ένα νησί με την οικογένεια της μοναχοκόρης της.
Οι φίλοι της ποτέ δεν την ξεχάσαν. Την παίρνανε τακτικά τηλέφωνο και εκεί, να δούνε τί κάνει...

Κι εκείνη ποτέ δεν παραιτήθηκε. Πάντα έκανε ότι μπορούσε... Προσπαθούσε να ζήσει, να βοηθήσει... όσο μπορούσε... Μαγείρευε, καθάριζε, έραβε... Ήταν πάντα με κάτι απασχολημένη.

Μέσα στο 2008 άρχισε να γερνάει απότομα. Δεν μπορούσε πια να κάνει πολλά, πονούσε, δεν έβλεπε καλά... και μερικές μέρες μετά την έναρξη του 2009 το σώμα της παραδώθηκε.
Ένα φάρμακο, ενός ασυνείδητου ιατρού της προκάλεσε νεφρική ανεπάρκεια και μετά το ένα έφερε το άλλο...
Ίσως ήτανε η ώρα της να πεθάνει, ίσως θα μπορούσε να έχει ζήσει μερικά χρόνια ακόμα...
Ποιος ξέρει;

Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.

Η Ελενίτσα μας, η τελευταία απο 11 αδέλφια, έκανε το στερνό της ταξίδι στις 19 Ιανουαρίου του 2009.

Τη μέρα αυτή την ονομάζουνε «blue Monday», που σημαίνει «λυπημένη Δευτέρα» και ειδικοί λένε οτι η Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009 θα είναι λένε η πιο μελαγχολική μέρα όλων των εποχών.
Ακόμα και στο θάνατό της διάλεξε να φύγει μια μέρα λυπημένη για να μην στεναχωρήσει περισσότερο τους φίλους και συγγενείς της.
Δεν της άξιζε αυτός ο θάνατος...
Ας είναι καλά όπου κι αν είναι... Θα μας λείψει...

2009-01-17T00:44:00.002+02:00

Δεν με νοιάζει τί άποψη έχουν οι άλλοι για μένα. Ποτέ δεν με ένοιαζε... Μερικές φορές όμως με πιάνει το παράπονο. Πως μπορούν οι άνθρωποι να σε μετράνε τόσο λάθος;

2009-01-14T14:41:00.001+02:00

Μερικές φορές το μυαλό μου κολάει και δεν ξέρω τί να γράψω. Πάντα έχω τόσα πολλά μέσα μου για σένα... αλλά ώρες ώρες δεν μπορώ να τα μεταφράσω σε λέξεις...
Θα’θελα να μπορώ να ζωγραφίζω καλά ή να συνθέτω μουσική... να μπορώ να βρίσκω άλλους τρόπους να εκφράζομαι όταν τα λόγια μοιάζουν μικρά και άχρωμα.
Θέλω να εμπλουτίσω το λεξιλόγιο μου. Πόσες φορές σου έχω πεί «σ’αγαπώ»;
Ξέρεις με πόσους διαφορετικούς τρόπους το εννοώ;
Άνοιξε το μυαλό μου και κοίτα μέσα...

2008-12-27T00:20:00.001+02:00

Δώσε μου μια θέση στη ζωή σου...

Θέλω να ξέρω πού βρίσκομαι!

Χρειάζομαι μια σιγουριά... Κάτι να μένει ακλόνητο στα σκαμπανευάσματα που έρχονται.

Δεν με νοιάζει πού θα με βάλεις να καθίσω... Οι πρώτες σειρές δεν ήταν ποτέ πολύ του γούστου μου.

Θέλω όμως τη θέση μου! Να ξέρω ποιά είναι και να πηγαίνω να κάθομαι... Να είναι πάντα διαθέσιμη για μένα και... όσο γεμάτη κι αν είναι η ζωή σου, να είναι πάντα εκεί...

Η θέση μου!

Λοιπόν, ποιά είναι;

Τί θέση θα μου δώσεις στη ζωή σου;

Θέλω να ξέρω... Χρειάζομαι μια σιγουριά...

Κουράστηκα!

Θέλω κάπου να καθίσω.

Χριστούγεννα...

2008-12-25T01:30:00.000+02:00

Τα Χριστούγεννα είναι μια παγκόσμια γιορτή. Γιορτάζεται ωστόσο διαφορετικά από χώρα σε χώρα, ανάλογα με το κλίμα, την ιστορία ή τη νοοτροπία του κάθε λαού.

Στην Ιρλανδία, τα παιδιά μάλλον δεν αρκούνται στα λίγα δώρα αφού κρεμούν στο τζάκι χριστουγεννιάτικες τσάντες αντί για κάλτσες. Η πρωτοτυπία όμως των Ιρλανδών βασίζεται στην αγάπη τους για το εθνικό τους ποτό, τη μπύρα Guinness: αφήνουν λοιπόν έξω από την πόρτα του σπιτιού τους μια Guinness και μια κρεατόπιτα για να τσιμπήσει κάτι ο κουρασμένος Άη Βασίλης.

Στη Νορβηγία, αφήνουν μια γαβάθα χυλό, το λεγόμενο “nisse” στη σιταποθήκη για να φάει ο καλλικάντζαρος που προστατεύει το κτήμα τους, ενώ αφού στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο πιάνονται όλοι χέρι-χέρι γύρω από αυτό και τραγουδούν τρία χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Στην Κένυα, λόγω του κλίματος τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά: το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης αφού αντί να φάνε γαλοπούλα κάνουν μπαρμπεκιου στον κήπο. Μάλιστα, εκεί στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Στη Μ.Βρετανία, τα παιδιά δεν ταχυδρομούν το γράμμα τους στον Father Christmas. Το ρίχνουν στη φωτιά στο τζάκι ώστε να ανέβει από την καμινάδα για να ταξιδέψει ως το Βόρειο Πόλο. Αν το γράμμα καεί αμέσως πρέπει να το ξαναγράψουν.

Στη Φινλανδία, μετά τη Χριστουγεννιάτικη λειτουργία, ο κόσμος επισκέπτεται τους νεκρούς του στο νεκροταφείο κρατώντας αναμμένα κεριά. Πριν την επίσκεψη του Άη Βασίλη δεν παραλείπουν βέβαια να κάνουν και μια σάουνα.

Στην Ουκρανία ο Παγωμένος Πατέρας φθάνει με το έλκηθρο το οποίο σέρνουν μόνο τρείς τάρανδοι ενώ τον συνοδεύει και ένα κοριτσάκι, το Κορίτσι-Νιφάδα που φορά ένα λαμπερό μπλε κοστούμι με λευκή γούνα και ένα στέμμα που έχει το σχήμα μιας νιφάδας χιονιού.

Στην Ιταλία δεν υπάρχει Άη Βασίλης αλλά η Strega Buffana η οποία πετά πάνω από την Ιταλία με μια σκούπα και μοιράζει δώρα στα καλά παιδιά και κάρβουνο στα άτακτα παιδιά. Μια άλλη ιταλική παράδοση είναι να δίνουν ένα σακουλακι ξερές φακές στους φίλους τους για να φτιάξουν σούπα. Το φαγητό αυτό τους θυμίζει τις δύσκολες και φτωχές εποχές και την τρώνε για να έχουν τύχη το Νέο Έτος.

Στη Νέα Ζηλανδία, τα Χριστούγεννα έρχονται στη μέση του καλοκαιριού. Παραδοσιακά, οι οικογένειες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στην παραλία.

Και στην Αυστραλία, μετά το χριστουγεννιάτικο γεύμα, όλοι πηγαίνουν μια βόλτα στην παραλία ή πάνε για ένα παιχνίδι κρίκετ. Το αστείο είναι πως το έλκηθρο του Άη Βασίλη δεν το σέρνουν τάρανδοι αλλά οχτώ καγκουρώ.

Στη Χαβάη, ο Άη Βασίλης δεν χρησιμοποιεί έλκηθρο αλλά ένα κανώ. Οι Χαβανέζοι, αφού φάνε χοιρινό, σούπα νουντλ και σολωμό, γλεντούν με κιθάρες και γιουκαλίλι τραγουδώντας τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες με χαβανέζικο ρυθμό. Στη συνέχεια, τα παιδιά πηγαίνουν στην παραλία για να δοκιμάσουν το Wind-surf που πήραν για δώρο.

Στην Ιαπωνία, τα Χριστούγεννα δεν αποτελούν επίσημη γιορτή αφού μόνο το 1% του πληθυσμού της είναι Χριστιανοί. Ωστόσο, οι Ιάπωνες έμαθαν τα Χριστούγεννα από τους δυτικούς και πλέον τρώνε και εκείνοι γαλοπούλα και στολίζουν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα δώρα όμως τους τα φέρνει ο Hoteiosho, μια θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον. Πώς ξέρει ποια παιδιά ήταν καλά και ποια όχι; Έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού και τα βλέπει όλα.

Αντε και καλες γιορτες... όπου κι αν βρισκόμαστε ;)

Μέσα σου...

2008-12-22T22:35:00.000+02:00

Θέλω να σε αγγίξω...

Να βρώ μια ρωγμή στο κορμί σου να μπώ μέσα σου.

Να σ'αγγίξω εκεί, βαθιά... εκεί που μ'αγγίζεις κι εσύ...

Να σε κοιτάξω και να μπορέσω να δώ τί σε βασανίζει.

Να βουτήξω μέσα στα μάτια σου και να κλέψω τα δάκρυα...

Θέλω να μπώ μέσα σου... Να γιατρέψω τις πληγές σου...

Να δώ τα ονειρά σου...

Σ'αγαπάω...

Άσε με να μπώ μέσα σου...

Άσε με να μπώ στην καρδιά σου...

Πού ταξιδέυεις;

2008-12-16T22:32:00.009+02:00

Πού είσαι;

Σε βλέπω με τα μάτια μου, σε αγίζω με τα χέρια μου...

Μα...

Δεν είσαι εδώ...

Πού είσαι; Πού ταξιδέυεις;

Ποιά όνειρα σε κλέβουν; Ποιές μακρινές σκέψεις;

2008-12-15T17:50:00.000+02:00

2008-12-13T01:15:00.000+02:00

Σταματάω για μια στιγμή να σκεφτώ.
Είσαι πράγματι αυτό που θέλω;

Μεσα σε αυτό το τρελό κυνηγητό, μέσα στον πανικό,
νομίζω οτι δεν μπορώ να δω πιο μακριά απο τη μύτη μου πια.

Σταματάω για λίγο και σε αφήνω να απομακρυνθείς.
Πρέπει να πάρω μια απόσταση απο σένα, μια απόσταση απο όλα...
Να δώ καθαρά...

Είσαι αυτό που πραγματικά θέλω;
Ή έχω χάσει πια το στόχο μου και κυνηγάω φαντάσματα;

2008-12-11T17:49:00.000+02:00

Η ψυχή μου είναι μαύρη.
Κοιτάω γύρω μου και δεν είσαι πουθενά. Πού κρύβεσαι φως μου;
Πού είσαι;
Μόνο εσύ μπορείς να φωτίσεις λίγο τα σκοτάδια μου... μόνο εσύ μπορείς...

2008-12-10T11:28:00.000+02:00

Έχει ένα βάρος στο στήθος της...
Παίρνει μια βαθιά ανάσα και βγάζει σιγά σιγά όλο τον αέρα...
Ποτέ δεν της άρεσαν οι άνθρωποι που υποκρίνονται και ποτέ δεν ήθελε να γίνει ένας απο αυτούς.
Μα αυτό το βάρος στο στήθος της....
Μια φίλη της είχε πεί κάποτε πως δεν χρειάζεται να μισείς ή να αγαπάς τους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις.
Παίρνει ακόμα μια βαθιά ανάσα και βγάζει σιγά σιγά τον αέρα μαζί με τις άσχημες σκέψεις...

Κάποιες φορές πρέπει απλά να βάζεις μια τελεία και να πηγαίνεις στην επόμενη πρόταση.

ΑΝΑΚΙΝΗΣΤΕ ΚΑΛΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ

2008-12-08T01:58:00.000+02:00

Πρόσωπα ἔργα καὶ ἡμέραι ὅλα θυελλώδη

ἐνθάδε κεῖνται ἀραγμένα ὅλα στὴν ἴδια ἀκύμαντη γαλήνη.
Ἄραγε ἀπὸ τὶ ἐλησθμονήθηκαν;

Ἐσωκλείονται ὁδηγίες.

Ἂν τὶς διαβάσεις προσεκτικὰ

Σύνθεση

Προφυλάξεις

Δοσολογία

ἕν κοχλιάριον τοῦ καφὲ καὶ οὔτε φῶς νηστικὸ

ἤ μιὰ μεγάλη ξέχειλη ὥς ἀπάνω ἐκφυφλωτικὴ ρευστότητα
θὰ δεῖς ὅτι

τίς ἴδιες θανατηφόρες παρενέργειες ποὺ ἔχει

ἡ μικρὴ δόση ἀγάπης

τὶς ἴδιες ἀκριβῶς ἐπιφυλάσσει καὶ ἡ μεγάλη.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ στὸ ἐρώτημα
ἄραγε ἀπὸ τί ἐλησμονήθηκανβλέπεις χαραγμένο

τόσο ἀναπάντητο χορτάριασμα.

Έτσι είναι...

2008-11-28T11:45:00.001+02:00

Κοιτάζω έξω απο το παράθυρό μου και βλέπω έναν πορτοκαλί ήλιο να μου χαμογελάει...
«Σήμερα θα είναι μια όμορφη μέρα» μου λέει ψιθυριστά...
Δεν τον ακούω. Η δική μου σκέψη τρέχει σε σένα.
Πού είσαι;
Τί κάνεις;
Ποιοι σε κοιτούν; Ποιοι σε γεύονται; Ποιοι σ’αγγίζουν;
Κοιμάσαι άραγε;
Μήπως ξύπνησες και πήγες για δουλειά;

Έτσι είναι μου λένε... Έτσι είναι οι σχέσεις στις μέρες μας!
Δεν μπορείς να βλέπεις τον άλλο συνέχεια, δεν μπορείς να ξέρεις τι κάνει κάθε στιγμή. Δεν μπορείς να αγαπάς τόσο πολύ!!

Μαθαίνω να ζώ χωρίς εσένα...

Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι...

2008-11-26T12:06:00.000+02:00

Έρωτας: Το γελοίο και το δέος

2008-11-18T19:27:00.001+02:00

"Η νιότη πονάει. Η νιότη πονάει πολύ. Γνωρίζει τόσο λίγα και θέλει τόσο πολλά. Φοβερά και πολλά. Θέλει την αγάπη. Μπορεί να ήταν κι οι δυο τους καλοί μαθητές στο σχολείο, μπορεί να σπούδασαν, να πήραν πτυχία. Για την ασκητική της αγάπης όμως ξέρουν τόσο λίγα. Πιστεύουν ακόμα πως τους τη χρωστούν, πως μπορούν να την απαιτήσουν, ακόμα και να την επιβάλουν. Να εξοργίζονται όταν δεν τους αγαπούν. Οταν δεν τους έχουν για το κέντρο του σύμπαντος κόσμου. Προσπαθούν να γνωριστούν παίζοντας την τυφλόμυγα...

(...)

Να το θυμασαι το πρωτο αποβραδο στη Βενετια. Γιατι χρειαζεται μια τιμωρια γι' αυτο που εγινε, μια τιμωρια γι' αυτο που δεν εγινε.
Γιατι οι ψυχες διψουν για τιμωρια, αλλιως δεν μπορουν να κοιμουνται αλλο σαν παιδια.
Γιατι δεν ειμασταν αξιοι, γι' αυτο τιμωρια. Γιατι δεν πετουν εναν ανθρωπο στη φωτια.
Ουτε τον εαυτο τους πετουν στη φωτια, να το ξερεις , να το ξερω.
Δεν επιστρεφεις υστερα ποτε ιδιος, ποτε αθωος δεν επιστρεφεις.

Ειναι αμαρτια τοσος πονος.Τοσος ματαιος πονος.

Γιατι το πρωτο εκεινο αποβραδο στη Βενετια μας μεθυσε ο λαβυρινθος απο μικρα μαγαζια, σαν κουτια, σαν σκηνες για μαριονετες, παμπαλαια μαγαζια, ποτε κοκκινα, ποτε μαυρα, μαγαζια με μασκες.

Τοσες μασκες ! Να θυμασαι !
Τοσες μασκες !
Μια πατριδα του προσωπειου που σκεπαζει με γοητεια και το αποτροπαιο. Πουθενα αλλου δεν μπορεις να βρεις τοση γοητεια, σχεδον δαιμονικη, ενα υπεροχο επεξεργασμενο ψεμα.
Γιατι κι εμεις δεν επρεπε ουτε να ψελλισουμε την αληθεια.

Γιατι ηταν ορκος τιμης να μη λεμε ακεραια οσα νιωθαμε.
Να θυμασαι... "

STOP

2008-11-14T16:07:00.000+02:00

Love... Love... Love...

2008-11-11T12:24:00.001+02:00

I’m not looking for us, and neither should you absolutely gorgeous then nothing I say is true you won’t find yourself in these guilty eyes.
’cause I love anybody who’s fool enough to believe,and you’re just one of many who broke their heart on me and so I say I don’t love you,though it kills me.It’s a lie that sets you free
love love love I can’t take your love love love and so I say I don’t love you,though it kills me.It’s a lie that sets you free
I will wrap my body in other women’s arm make love in a hurry feel better than I am.Hope you find yourself in someone else’s eyes
’cause I love anybody fool enough to believe,and you’re just one of many who broke their heart on meand so I say I don’t love you,though it kills me.It’s a lie that sets you free
love love love I can’t take your love love love
and so I say I don’t Love you,’cause I love anybody fool enough to believe,and you’re just one of many who broke their heart on meand so I say I don’t love you,though it kills me’cause it’s a lie
’cause I love anybody fool enough to believe,and you’re just one of many who broke their heart on me and so I say I don’t love you,though it kills me.It’s a lie that sets you free
It sets you free

O xronos...

2008-11-07T05:51:00.000+02:00

O xronos ki egw eixame panta megales diafwnies.

Ekeinos epemene pws prepei na perasei...

Mou elege panta oti ola erxontai sthn wra tous...

'Perimene' mou elege...Ki egw den katalabaina...

Poia einai h wra twn pragmatwn?

Giati prepei panta na perimeneis gia ta kala pragmata kai oxi gia ta asxhma?

Poios orizei to xrono?

Einai o dikos mou xronos idios me twn allwn anthrwpwn?

Kylane me thn idia taxuthta? Exoun to idio bathos?

O xronos mporei na ginei gyali kai na spasei. To hkseres?

Mporei na ginei kai agkura kai na se krathsei asaleuto gia xronia!

Pws orizetai o xronos?

Pws to kaneis na perna pio arga ;h pio grhgora?

Pws mporeis na tou krufteis?

Είναι η ζωή μικρές στιγμές και τίποτε άλλο...

2008-11-03T17:02:00.003+02:00

Είναι η ζωή μόνο στιγμές και δεν μπορώ να σταματήσω...

Να ονειρεύομαι,

Δεν μπορώ να σταματήσω...

Να ονειρεύομαι,

Σ’ ονειρεύομαι..

2008-10-31T13:25:00.004+02:00

Μείνε!
Στο λέω με αγγίγματα, με λόγια, με φιλιά...
Μείνε!
Φωνάζω, μα δεν ακούς...
Πιο δυνατά φωνάζω... Μείνε!
Και ξεμακραίνεις...
Μερικές φορές κοντοστέκεσαι και τρέχω να σε φτάσω...
Να σε κρατήσω....
Μα φεύγεις πάλι...
Μείνε!!
Φοβάμαι να ανοίξω τα χέρια μου μην φύγεις πάλι...
Φοβάμαι να κλείσω τα μάτια γιατί όταν ξυπνήσω δεν θα είσαι εδώ...
Μένω ξύπνια να σε κοιτάω να κοιμάσαι ρουφώντας κάθε στιγμή...
Γιατί το πρωί θα φύγεις πάλι...
Περιμένω...
Το επόμενο αντίο...
Περιμένω...
Το επόμενο «φεύγω»...

2008-10-26T09:24:00.000+02:00

Μου έχεις πει σ’αγαπώ τόσες φορές....
Κι όμως κάθε φορά που το λές νοιώθω χιλιάδες συναισθήματα να μπαίνουν μέσα μου. Καμιά φορά απρόσκλητα...
Μια μικρή σου λεξούλα... Που είναι η ίδια ξανά και ξανά καταφέρνει να γκρεμίσει όλα τα άσχημα μέσα μου.
Όλο το θυμό, την απόγνωση, τις άσχημες σκέψεις...
Μην σταματήσεις να μου το λές...

2008-10-23T23:40:00.000+03:00

Η σκέψη πως κάποτε θα ζώ χωρίς εσένα και δεν θα μου λείπεις

με τρομάζει...
Η σκέψη πως κάποτε θα ζείς χωρίς εμένα και δεν θα σου λείπω....

Με τρομοκρατει!!!!

Φοβάμαι...

2008-10-16T01:00:00.000+03:00

Τα βράδια κάθομαι μέχρι αργά και σκέφτομαι... Εσένα, εμένα... όσα περάσανε... όσα θα 'ρθουν...
Φοβάμαι...
Όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πολύ...
Δεν ξέρω ακριβώς τί... Τί φοβάμαι;
Μη σε χάσω;
Μην σταματήσω να σε αγαπάω;
Μήπως σταματήσεις να με αγαπάς εσυ;
Τη μοναξιά;
Την απουσία σου;
Ίσως όλα μαζί...
Ίσως και τίποτα απο όλα αυτά...

Μαθαίνω να ζώ.... Χωρίς...

2008-10-15T05:32:00.012+03:00

Σ'αγγίζω... Σε έχω δίπλα μου... Σε θέλω...

Θέλω να μπώ κάτω απο το δέρμα σου...

Να γίνω κομμάτι δικό σου...

Να με κουβαλάς μαζί σου όπου κι αν πας...

Σ'αγγίζω και νοιώθω όλη μου την αγάπη να με πλημμυρίζει....

Θέλω να στο πώ...

Μα κάτι με σταματάει.

Βίαια σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου και σπάνε τα συναισθηματά μου σε χιλιάδες κομματάκια!!

Δεν με θέλει... Δεν είναι εδώ για τους ίδιους λόγους που είμαι κι εγώ...

Με κοροιδεύει!

Πώς γίνεται να πιστεύω οτι δεν μ'αγαπάς και εγώ να συνεχίζω να σε αγαπάω τόσο πολύ; Πως γίνεται να νοιώθω οτι είσαι εδώ απο υποχρέωση και το κορμί μου να σκιρτά στο αγγιγμά σου;

Πώς γίνεται να θέλω τόσο πολύ να μπώ στο σώμα σου και να νοιώθω οτι καμία είσοδος δεν έχει μείνει ανοιχτή για μένα εκεί;

Πώς γίνεται;

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρω τί γίνεται... Πού θα με βγάλει....

Φοβάμαι όμως....

Αυτές τις μικρές τοξικές σκέψεις που δηλητηριάζουν την αγάπη μου για σένα.

Φοβάμαι πως θα σταματήσω να σε αγαπάω...

Φοβάμαι πως ο θυμός μου θα αντικαταστήσει κάθε άλλο συναίσθημα....

Φοβάμαι πως απο κάποιο σημείο και έπειτα δεν θα έχει επιστροφή...
Φοβάμαι να σε χάσω!!!!

Φοβάμαι γιατί μαζί με σένα θα χαθεί και ένα τεράστιο κομμάτι δικό μου.

Μαθαίνω να ζώ χωρίς εσένα...

Και φοβάμαι πως όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο εύκολο...