"Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,
όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:
Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.
Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.
Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.Απλά και αληθινά.Απλά και ήσυχα.Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία".
(Μάρω Βαμβουνάκη)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρω Βαμβουνάκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρω Βαμβουνάκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο!

"...Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.
Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.
Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.
Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.
Για μια τέτοια κίνηση!
Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!
Για μια τέτοια κίνηση!
Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της..."
Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
Είμαι από άμμο...

"Είμαι από άμμο, στο είπα.
Είμαι ένα κουτί σαν εκείνα τα παλιά κουτιά - δώρα που το πιο μεγάλο κουτί έκρυβε ένα μικρότερο και πιο μέσα άλλο κι άλλο. Το τελευταίο κουτάκι τι περιέχει; Αν περιέχει και κάτι... Λες η πορεία της ζωής μας να είναι μια παρέλαση άδειων κουτιών μονάχα; Σκέψου! Είναι κι αστείο τελικά, μια φοβερή φάρσα που να μάθουμε να μην παίρνουμε σοβαρά τον ευατό μας. Θυμάσαι που συζητούσαμε πως κάποιος σοφός θα επινόησε εκείνες τις ξύλινες ρώσσικες κούκλες που η μια μπαίνει μέσα στην άλλη;
Σε μένα δυστυχώς ο αριθμός είναι αναρίθμητος. Αν αδειάσω και απλωθώ σε όσες κούκλες περιέχωθα πλημμυρίσω το σύμπαν.
Τι να σου πω λοιπόν και τι να σου υποσχεθώ κι εξ' ονόματος τίνος να σου μιλήσω; Κατάλαβέ με, συμπόνα με."
Μάρω Βαμβουνάκη ('Η μοναξιά είναι από χώμα')
Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008
Έρωτας: Το γελοίο και το δέος
"Η νιότη πονάει. Η νιότη πονάει πολύ. Γνωρίζει τόσο λίγα και θέλει τόσο πολλά. Φοβερά και πολλά. Θέλει την αγάπη. Μπορεί να ήταν κι οι δυο τους καλοί μαθητές στο σχολείο, μπορεί να σπούδασαν, να πήραν πτυχία. Για την ασκητική της αγάπης όμως ξέρουν τόσο λίγα. Πιστεύουν ακόμα πως τους τη χρωστούν, πως μπορούν να την απαιτήσουν, ακόμα και να την επιβάλουν. Να εξοργίζονται όταν δεν τους αγαπούν. Οταν δεν τους έχουν για το κέντρο του σύμπαντος κόσμου. Προσπαθούν να γνωριστούν παίζοντας την τυφλόμυγα...
(...)

Να το θυμασαι το πρωτο αποβραδο στη Βενετια. Γιατι χρειαζεται μια τιμωρια γι' αυτο που εγινε, μια τιμωρια γι' αυτο που δεν εγινε.
Γιατι οι ψυχες διψουν για τιμωρια, αλλιως δεν μπορουν να κοιμουνται αλλο σαν παιδια.
Γιατι δεν ειμασταν αξιοι, γι' αυτο τιμωρια. Γιατι δεν πετουν εναν ανθρωπο στη φωτια.
Ουτε τον εαυτο τους πετουν στη φωτια, να το ξερεις , να το ξερω.
Δεν επιστρεφεις υστερα ποτε ιδιος, ποτε αθωος δεν επιστρεφεις.
Γιατι οι ψυχες διψουν για τιμωρια, αλλιως δεν μπορουν να κοιμουνται αλλο σαν παιδια.
Γιατι δεν ειμασταν αξιοι, γι' αυτο τιμωρια. Γιατι δεν πετουν εναν ανθρωπο στη φωτια.
Ουτε τον εαυτο τους πετουν στη φωτια, να το ξερεις , να το ξερω.
Δεν επιστρεφεις υστερα ποτε ιδιος, ποτε αθωος δεν επιστρεφεις.
Ειναι αμαρτια τοσος πονος.Τοσος ματαιος πονος.
Γιατι το πρωτο εκεινο αποβραδο στη Βενετια μας μεθυσε ο λαβυρινθος απο μικρα μαγαζια, σαν κουτια, σαν σκηνες για μαριονετες, παμπαλαια μαγαζια, ποτε κοκκινα, ποτε μαυρα, μαγαζια με μασκες.
Τοσες μασκες ! Να θυμασαι !
Τοσες μασκες !
Μια πατριδα του προσωπειου που σκεπαζει με γοητεια και το αποτροπαιο. Πουθενα αλλου δεν μπορεις να βρεις τοση γοητεια, σχεδον δαιμονικη, ενα υπεροχο επεξεργασμενο ψεμα.
Γιατι κι εμεις δεν επρεπε ουτε να ψελλισουμε την αληθεια.
Τοσες μασκες !
Μια πατριδα του προσωπειου που σκεπαζει με γοητεια και το αποτροπαιο. Πουθενα αλλου δεν μπορεις να βρεις τοση γοητεια, σχεδον δαιμονικη, ενα υπεροχο επεξεργασμενο ψεμα.
Γιατι κι εμεις δεν επρεπε ουτε να ψελλισουμε την αληθεια.
Γιατι ηταν ορκος τιμης να μη λεμε ακεραια οσα νιωθαμε.
Να θυμασαι... "
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

