Με κοιτάς με τη σιγουριά ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει
και χωρίς να το πολυσκεφτείς τα λόγια ξεχύνονται απο το στόμα σου:
«Αν συνεχιστεί αυτό, θα χωρίσουμε»...

Χωρίς φόβο...
Χωρίς δισταγμό...

Με τρομάζεις. Νοιώθω πως δεν θα σου κοστίσει τίποτα και πανικοβάλλομαι μπροστά στα όσα εγώ χάνω χάνοντάς σε.
Με τρομάζεις...

Κι αν δεν σε γνώριζα ποτέ, θα ήμουν αλλιώτικος άνθρωπος;

Εσύ δεν το ξέρεις, αλλά, έχεις επηρρεάσει πολύ τη ζωή μου. Θετικά και αρνητικά, μα δεν είναι μόνο δική σου η ευθύνη. Υποχρεώσεις και ακατανόητες συνδέσεις χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Μάλλον σα να σε ήξερα απο πάντα μοιάζει. Και θα σε ξέρω για πάντα! Κι εσύ... Κι εσύ θα κοιτάς πού και πού πίσω και θα είμαι εκεί. Να στοιχειώνω ευτυχισμένες σου στιγμές. Όχι, δεν το θέλω... Δεν το κάνω επίτηδες.

Δεν είδες καθαρά, είναι κι αυτό το παραμορφωτικό γυαλί της αμφιβολίας και της ανασφάλειας που δεν επιτρέπει να δεις τα πάντα. Ίσως ασπίδα προστασίας θα έπρεπε να το πώ. Μαζί με τα άσχημα που κρύβει, πάνε και μερικά καλά χαμένα. Μα τη σημασία έχει τελικά;

Κι αν δεν σε γνώριζα ποτέ, θα ήμουν αλλιώτικος άνθρωπος; Θα είχα πάρει διαφορετικούς δρόμους; Ή μήπως τα στενάκια θα με οδηγούσαν πάλι εδώ... ωσάν παλιά οφειλή να με τραβάει να φτάσω στο νησί θέλοντας και μη...

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρεις ούτε εσύ.

Έχω δυο φωνές μέσα μου

Έχω δυο φωνές μέσα μου.
Η μία ρομαντική ροζ και αέρινη φωνάζει πως είσαι ο άντρας της ζωής μου
και φοβάται να σε χάσει.
Όποιο κι αν είναι το τίμημα θέλει να το πληρώσει για να είναι μαζί σου.
Με τον έρωτα, με την αγάπη με αυτά που έχουν σημασία...
Η άλλη βαριά μαύρη και καταθλιπτική, η φωνή μιας ζωής γεμάτης απογοητεύσεις και πισωγυρίσματα...
Λέει πως πρέπει να στηριζόμαστε μόνο στον εαυτό μας.
Λέει πως αύριο μεθαύριο κι εσύ θα με αφήσεις όπως με άφησαν άλλοι, όπως άφησα κι εγώ κάποιους.
Και τότε τί θα μείνει;
Μόνο αυτά που κάνεις για τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχει ισορροπία. Πέφτω μια στη ρόζ πλευρά και μια στην μαύρη.
Μα εκεί, στην μαύρη πλευρά, δεν είσαι ο άντρας της ζωής μου. Είσαι ένας ακόμα που δεν με αγάπησε αρκετά. Εκεί στην μαυρη πλευρά δεν έρχομαι να μείνω μαζί σου. Πάω εκεί που είναι καλύτερα για μένα.

Το «Εμείς» ξεμένει πάντα στη ροζ πλευρά....

Πότε σε έκανα να χαμογελάσεις για τελευταία φορά;

Πότε σε έκανα να χαμογελάσεις για τελευταία φορά;

Δεν θυμάμαι...

Σε έκανα ποτέ να χαμογελάσεις;

Με την παρουσία μου... Με την παρουσία μου και μόνο...

Η καρδιά λέει μείνε και το μυαλό λέει όχι.

Η καρδιά λέει μείνε και το μυαλό λέει όχι.
Και σε αυτή τη μάχη, ποιος να κερδίζει τελικά;

Απολογισμοί

Πού και πού κάνω έναν απολογισμό...
Κάτι σαν απογραφή, μόνο που δεν συνοδεύεται απαραίτητα απο τη λήξη του οικονομικού έτους.
Απόψε σκέφτομαι τον χειμώνα που πέρασε. Δεν είναι που κάνει κρύο, μάλλον το αντίθετο. Δεν είναι που μου λείπει ο χειμώνας... Μάλλον το αντίθετο...
Πόσα λόγια πήγαν χαμένα... Πόσα πρόσωπα με κοίταξαν και δεν είδαν... εμένα... Πόσα πρόσωπα κοίταξα και δεν κατάφερα να τα δώ εγώ αληθινά.
Τύψεις... Ειχα μερικές...
Αγάπη... Ατέλειωτη!
Μίση... Ποτέ! Ούτε φέτος ούτε πέρυσι...
Ο Μανώλης μου λέει πάντα οτι τα άτομα που αγαπάνε με πάθος, μισούν με πάθος! Τα ακραία συναισθήματα είναι για ανθρώπους που μπορούν να ζούν στα άκρα. Εγώ πάλι δεν τα κατάφερα ακόμα να μισήσω κανέναν... Ίσως στο μέλλον... Ποιος ξέρει;
Απουσίες... Ναι, είχα μερικές. Μία παντοτινή...
Παρουσίες... Ναι, είχα κι απο αυτές... Λίγες... Αρκετές υποθέτω...
Φίλοι... Γνωστοί....
Οικογένεια... Ευτυχώς!!
Ο δρόμος έξω έχει πορτοκαλί αποχρώσεις απο τα φώτα. Οι άνθρωποι περπατάνε γρήγορα γιατί έπιασε ψύχρα.
Κι εγώ τόσα χρόνια τώρα περπατάω στα βηματά τους. Τις ίδιες διαδρομές ξανά και ξανά. Πηγαίνοντας κάπου... Γυρίζοντας απο κάπου...
Πέρασαν πολλά χρόνια. Και ήρθε επιτέλους η ώρα να μετρήσω ανάποδα τον χρόνο. Να μετρήσω ανάποδα, τα βήματα της επιστροφής.
Δεν λυπάμαι...
Κι αν στο δρόμο έχασα ανθρώπους, δεν λυπάμαι... Πήγα μακριά, μα κρατάω τα κλειδιά σφιχτά στα χέρια μου και θα ξαναγυρίσω.
Γυρίζω να κοιτάξω... Τα τεράστια βράδια μοναξιάς φαίνονται τόσο μικρά τώρα που είμαι εδώ... Ο έρωτας που πόνεσε την καρδιά μου μέχρι θανάτου, μου χάρισε την ευτυχία να τον δώ απο μακριά και να του χαμογελάσω. Η ουλή , οι ουλές είναι ακόμα εκεί. Κρύες πια... Δεν πονάνε... Μόνο θυμούνται...
Περπατάω μερικές φορές στους δρόμους της πόλης και προσπαθώ να θυμηθώ... Πώς ένοιωθα πέρισυ όταν περμούσα απο δώ; Πώς ένοιωθα παλιότερα; Πώς θα νοιώθω αύριο;

Πριν μερικά χρόνια η πόλη μύριζε γιασεμί... Τώρα μυρίζει ασφόδελους. Δεν ξέρω απο πού έρχονται οι μυρωδιές...

Θα σβήσω το φώς και θα κάτσω δίπλα στο παράθυρο. Ησυχία... Μια βαθιά ανάσα κρύου αέρα και... εκπνοή. Μέχρι να βγούν όλα!!
Ήρθε η ώρα να πάμε παρακάτω...

Το σ'αγαπώ δεν ήταν αρκετό....

Κάθε φορά που σκέφτομαι πως θα χωρίσουμε, σφίγγεται η καρδιά μου. Το ξέρω πως πονάει... έχω πονέσει και στο παρελθόν. Το ξέρω πως θα πονέσει πολύ!!
Είχα ονειρευτεί τα πάντα μαζί σου... Και όλα αυτά τα όνειρα θα καίγονται μέσα μου για πολύ καιρό. Χαμένα όνειρα... Χαμένος χρόνος... Χαμένες αγάπες....
Οι λέξεις στο χαρτί σκληραίνουν. Πάιρνουν σχήμα αλλιώτικο και θέλουν να φύγουν. Τα γράμματα κουνιούνται μόνα τους και τα κρατάω να μην σχηματίσουν τις λέξεις...
Σ’αγαπάω!!
Απέτυχα.
Δεν ήταν αρκετό.! Δεν έφτανε η αγάπη...

Τα καλοκαίρια μας

Παλιότερα τα καλοκαίρια βγαίναμε έξω στα χωράφια και τρέχαμε... Ξαπλώναμε πάνω στο γρασίδι και κλείναμε τα μάτια να μας ζεστάνει με τα χάδια του ο ήλιος. Τώρα κουβαλάμε μαζί μας σακούλες για να μην λερώσουμε τα ρούχα μας και δεν καθόμαστε ποτέ στον ήλιο για να μην ιδρώσουμε.
Τα καλοκαίρια δεν έχουμε διακοπές και τις λιγοστές μέρες που δεν δουλεύουμε τις σπαταλάμε στο να χτίζουμε σπίτια και να μεγαλώνουμε τις περιουσίες μας.
Τα καλοκαιρια μας δεν μυρίζουν πια γιασεμί... Δεν ονειρεύομαστε κάτω απ΄τα αστέρια...
Χάνουμε...

Υ.Γ. Παμε διακοπες. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Περνάει η ζωή μας...

Περνάει η ζωή μας με κατεβασμένες μούρες και πικρά βλέμματα.
Όσα χαμόγελα κι αν βάζω προσπαθώντας να κάνω την πορεία πιο γλυκειά
δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους.

Πόρτες κλειστές παντού, όπου και να κοιτάξω.
Δεν αφήνεις ούτε μια τόση δα χαραμάδα να δείς το φώς μου.
Κοιτάω προς την κλειστή σου πόρτα ξανά και ξανά
περιμένοντας καρτερικά να ανοίξει και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Χαμένος χρόνος... μικρές διαδρομές χωρίς συνέχεια.

Ένα ταξίδι που κάθε μέρα το ξεκινάς απο την αρχή δεν έχει πρόοδο...

Δεν εξελίσσεται... Δεν βελτιώνεται...

Και στο τέλος εγκαταλείπεται.

Κλείσε τα μάτια

Κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα και περιμένουμε να μας προσπεράσουν.
Κλείνουμε τα αφτιά στις κραυγές για αλλαγή και συνεχίζουμε σταθεροί στην πορεία μας.
Περιμένοντας ποιόν; Ελπίζοντας τι;

Φεύγεις και με αφήνεις μόνη με τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσο κουράγιο μου έχει μείνει να σε συγχωρώ...
Τσαντίζεσαι, αλλάζεις τη διαθεσή σου σε δευτερόλεπτα και περιμένεις εγώ να είμαι πάντα εκεί με ένα χαμόγελο κρεμασμένο στα χείλη μου περιμένοντας καρτερικά πότε θα σου περάσει.
Περιμένεις να κλείσω τα μάτια και να περιμένω να περάσει κι αυτό όπως πέρασαν τόσα άλλα.

Μα δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πάνε μακριά... Στην επόμενη στροφή είναι πάλι εκεί μπροστά μας. Ορθώνονται και ζητάνε δικάιωση. Τα λάθη μας...
Αν δεν τα πληρώσουμε, δεν θα φύγουν ποτέ.

Ακόμα κι αν εθελοτυφλούμε... Ακόμα κι αν κλείνουμε τα μάτια...
Ο κόσμος δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς επιλέγουμε να μην κοιτάμε.