Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαθαίνω να ζώ.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαθαίνω να ζώ.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Σταματήστε! Θέλω να γυρίσω πίσω!!


Κάθομαι στο γραφείο μου και γράφω... Τέστ, αναλύσεις, θεωρίες... Λόγια άλλων... λόγια δικά μου... εχουν μπερδεφτεί πια τόσο πολύ που δεν ξέρω ποια είναι δικά τους και ποια δικά μου.

Σταμάταω για μια στιγμή και κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου. Καρφωμένοι στην καρέκλα τους να γράφουν κι εκείνοι θεωρίες... και λόγια...

Μιλάνε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Κάποτε καταλάβαινα τους πάντες γύρω μου. Τώρα όλα έχουν μια ξένη χροιά που δεν πολυ κατανοώ.

Οι δικές μου λέξεις σιγά σιγά χάνονται και οι δικές τους μπλέκονται και παίρνουν τη θέση τους. Δεν υπάρχει χώρος για όλα! Αυτή η διχασμενη πραγματικότητα αυτό το σωστό λάθος και η ακριβή φτήνια δεν χωράνε μαζί.

Γυρίζω να σε δώ. Εκεί... ακλόνητος. Τίς σκέφτεσαι?

Γυρίζω να δώ κι εσένα... μελισούλα που τρέχεις εδώ κι εκεί τιτιβίζοντας τα όμορφα τραγουδάκια σου.

Εγώ δεν έχω φτερά... μήτε ρίζες. Δεν μπορώ να κολυμπήσω, αλλά τελευταία ούτε να περπατήσω...

Πώς θα πάω; Πού θα πάω;

Δεν καταλαβαίνω τί μου λένε... τί θέλουν απο μένα;

Γιατί τα πράγματα δεν είναι απλά; Λευκά, καθαρά, αμόλυντα;

Γιατί εχουν αλλάξει όλα τόσο πολύ;

Και πως θα τα κάνω να γυρίσουν πίσω;;

Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010

Βουλιάζω...


Δεν είμαι καλά!! Απλά δεν είμαι καλά...


Πατάω και το έδαφος χάνεται κάτω απο τα πόδια μου.

Πάω να κρατηθώ και οι τοίχοι σπάνε σε κομμάτια.

Φωνάζω και κανείς δεν ακούει.

Η φωνή δεν βγαίνει...

Μιλάω σε άλλη γλώσσα;

Γιατί κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει;


Σου ζητάω βοήθεια... σου ζητάω βοήθεια , κι εσύ δεν ξέρεις πως... Δεν ξέρεις πως...

Βουλιάζω...

Κι εσύ εκεί... με κοιτάς με απορία...

Πνίγομαι...

Κι εσύ εκεί... με ακούς μα δεν καταλαβαίνεις.


Δεν αντέχω άλλο. Θέλω μόνο να αφεθώ να βουλιάξω.

Να τελειώσουν όλα εδώ.

Σάββατο 6 Ιουνίου 2009

Κλείσε τα μάτια

Κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα και περιμένουμε να μας προσπεράσουν.
Κλείνουμε τα αφτιά στις κραυγές για αλλαγή και συνεχίζουμε σταθεροί στην πορεία μας.
Περιμένοντας ποιόν; Ελπίζοντας τι;

Φεύγεις και με αφήνεις μόνη με τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσο κουράγιο μου έχει μείνει να σε συγχωρώ...
Τσαντίζεσαι, αλλάζεις τη διαθεσή σου σε δευτερόλεπτα και περιμένεις εγώ να είμαι πάντα εκεί με ένα χαμόγελο κρεμασμένο στα χείλη μου περιμένοντας καρτερικά πότε θα σου περάσει.
Περιμένεις να κλείσω τα μάτια και να περιμένω να περάσει κι αυτό όπως πέρασαν τόσα άλλα.

Μα δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πάνε μακριά... Στην επόμενη στροφή είναι πάλι εκεί μπροστά μας. Ορθώνονται και ζητάνε δικάιωση. Τα λάθη μας...
Αν δεν τα πληρώσουμε, δεν θα φύγουν ποτέ.

Ακόμα κι αν εθελοτυφλούμε... Ακόμα κι αν κλείνουμε τα μάτια...
Ο κόσμος δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς επιλέγουμε να μην κοιτάμε.

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009

AMA DEN SE LENE XRISTINAKH, XESE MESA.....

"Κύριε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών απαντήστε.

Στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
κοσμήτωρ είναι η Ελένη Χριστινάκη, καθηγητής ο Παναγιώτης Χριστινάκης. Από κει
και πέρα παρακολουθήστε την πορεία της οικογένειας:
Η κόρη Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004
από τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη τότε Πρόεδρο του Τμήματος που ήταν επιβλέπων του
διδακτορικού της, έχοντας αποτύχει στις προσπάθειές της για διδακτορικό στη Νομική
Αθηνών και στη Νομική Θράκης. Σε λίγους μήνες εκλέγεται... κατ΄ ευθείαν επίκουρη καθηγήτρια,
παρακάμπτοντας το νόμο που απαιτεί κάποια χρόνια διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την
απόκτηση του διδακτορικού. Χαρακτηρίστηκε διεθνούς κύρους
επιστήμων!!! και άκουσον άκουσον μέσα σε τρία χρόνια το 2008 σε
ηλικία 35 ετών γίνεται τακτική ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ!!!, παρακάμπτοντας πάλι το νόμο.
Στη συνέχεια ο γαμπρός Χριστινάκη, Αθανάσιος Γλάρος και σύζυγος της Ειρήνης Χριστινάκη
εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα. Ο αδελφός του γαμπρού
Χριστινάκη, Γεώργιος Γλάρος ετοιμάζεται και αυτός για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα.
Η άλλη κόρη του Χριστινάκη, Όλγα Χριστινάκη, ετοιμάζεται και αυτή για τη Σχολή και πήρε θέμα
διδακτορικού με επιβλέπουσα την αδελφή της, Ειρήνη Χριστινάκη.
Ο άλλος γιός Χριστινάκη, Επαμεινώνδας Χριστινάκης, πτυχιούχος Παιδαγωγικής
Ακαδημίας, δάσκαλος στην Κύπρο, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς
μάστερ που είναι απαραίτητο, γίνεται και αυτός υποψήφιος διδάκτωρ και στην επιβλέπουσα
επιτροπή ορίζεται πάλι ο καθηγητής Χριστινάκης.
Κύριε Πρύτανη τι έχετε να πείτε στους φοιτητές που αξίζουν και αγωνίζονται τίμια αλλά δεν έχουν
το προνόμιο να είναι παιδιά καθηγητών;
Τι έχετε να πείτε στους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς;
Γιατί συμφωνείτε με την προκλητική συμπεριφορά της
οικογένειας Χριστινάκη;

ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΟΜΠΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗ
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ!
ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΛΙΓΗ ΝΤΡΟΠΗ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ............

http://www.soctheol.uoa.gr/gr/dep.html

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009

Ανατροπές

Ανατροπές.
Αναστάτωση. Όλα αλλάξανε σε μια στιγμή. Ένα βήμα που πρέπει να κάνω... ή μήπως να μην κάνω;

Πόσο θα αλλάξει τη ζωή μου η κάθε απόφαση;
Πόσο θέλω να αλλάξει;
Είναι έτοιμη; Δεν είμαι; Πόσο καιρό έχω να αποφασίσω;

Πώς θα αντέξω το βάρος της απόφασης μου;
Και το ρολόι συνεχίζει να μετράει τις ώρες να πιέζει το χρόνο μέχρι που να γίνεται συμπαγής και αδιαπέραστος. Πώς να περάσω μέσα απο όλο αυτό το συφερτό; Πώς να πάω πίσω; Πώς να τα αλλάξω όλα;

Δεν είσαι ευπρόσδεκτη καρδιά μου... Όλα λένε να σε αφήσω. Πρίν καλά καλά σε γνωρίσω να σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό το ταξίδι μοναχή.

Και το ρολόι όλο και μετράει. Καμιά συμπόνια για τον πόνο μου, το αγχος, τον θυμό, την απελπισία. Εκεί να κυλάει... αδιάκοπα... όποια απόφαση και να πάρω ό,τι και να γίνει... Εκείνο εκεί να κυλάει...

Όλα αλλάζουν...

Όλα άλλαξαν ήδη.

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

Έχει ένα βάρος στο στήθος της...
Παίρνει μια βαθιά ανάσα και βγάζει σιγά σιγά όλο τον αέρα...
Ποτέ δεν της άρεσαν οι άνθρωποι που υποκρίνονται και ποτέ δεν ήθελε να γίνει ένας απο αυτούς.
Μα αυτό το βάρος στο στήθος της....
Μια φίλη της είχε πεί κάποτε πως δεν χρειάζεται να μισείς ή να αγαπάς τους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις.
Παίρνει ακόμα μια βαθιά ανάσα και βγάζει σιγά σιγά τον αέρα μαζί με τις άσχημες σκέψεις...

Κάποιες φορές πρέπει απλά να βάζεις μια τελεία και να πηγαίνεις στην επόμενη πρόταση.

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008

Έτσι είναι...

Κοιτάζω έξω απο το παράθυρό μου και βλέπω έναν πορτοκαλί ήλιο να μου χαμογελάει...
«Σήμερα θα είναι μια όμορφη μέρα» μου λέει ψιθυριστά...
Δεν τον ακούω. Η δική μου σκέψη τρέχει σε σένα.
Πού είσαι;
Τί κάνεις;
Ποιοι σε κοιτούν; Ποιοι σε γεύονται; Ποιοι σ’αγγίζουν;
Κοιμάσαι άραγε;
Μήπως ξύπνησες και πήγες για δουλειά;

Έτσι είναι μου λένε... Έτσι είναι οι σχέσεις στις μέρες μας!
Δεν μπορείς να βλέπεις τον άλλο συνέχεια, δεν μπορείς να ξέρεις τι κάνει κάθε στιγμή. Δεν μπορείς να αγαπάς τόσο πολύ!!

Μαθαίνω να ζώ χωρίς εσένα...

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

Μαθαίνω να ζώ.... Χωρίς...

Σ'αγγίζω... Σε έχω δίπλα μου... Σε θέλω...

Θέλω να μπώ κάτω απο το δέρμα σου...

Να γίνω κομμάτι δικό σου...

Να με κουβαλάς μαζί σου όπου κι αν πας...


Σ'αγγίζω και νοιώθω όλη μου την αγάπη να με πλημμυρίζει....

Θέλω να στο πώ...

Μα κάτι με σταματάει.


Βίαια σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου και σπάνε τα συναισθηματά μου σε χιλιάδες κομματάκια!!

Δεν με θέλει... Δεν είναι εδώ για τους ίδιους λόγους που είμαι κι εγώ...
Με κοροιδεύει!



Πώς γίνεται να πιστεύω οτι δεν μ'αγαπάς και εγώ να συνεχίζω να σε αγαπάω τόσο πολύ; Πως γίνεται να νοιώθω οτι είσαι εδώ απο υποχρέωση και το κορμί μου να σκιρτά στο αγγιγμά σου;

Πώς γίνεται να θέλω τόσο πολύ να μπώ στο σώμα σου και να νοιώθω οτι καμία είσοδος δεν έχει μείνει ανοιχτή για μένα εκεί;

Πώς γίνεται;
Δεν ξέρω...
Δεν ξέρω τί γίνεται... Πού θα με βγάλει....

Φοβάμαι όμως....

Αυτές τις μικρές τοξικές σκέψεις που δηλητηριάζουν την αγάπη μου για σένα.
Φοβάμαι πως θα σταματήσω να σε αγαπάω...
Φοβάμαι πως ο θυμός μου θα αντικαταστήσει κάθε άλλο συναίσθημα....
Φοβάμαι πως απο κάποιο σημείο και έπειτα δεν θα έχει επιστροφή...
Φοβάμαι να σε χάσω!!!!
Φοβάμαι γιατί μαζί με σένα θα χαθεί και ένα τεράστιο κομμάτι δικό μου.

Μαθαίνω να ζώ χωρίς εσένα...
Και φοβάμαι πως όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο εύκολο...