Χωρίς λόγια...

Ό,τι ήθελα να σου πώ, μα δεν μπορούσα...

Ό,τι ήταν πάντα εκεί, μα δεν υπήρχε...

Χωρίς λόγια απόψε θα στο πώ!

να μην τ' ακούσεις γιατί είναι μυστικό....

Ότι ήθελα να σου πω και δεν μπορούσα...

Ότι ήταν πάντα εκεί και δεν υπήρχε...

Με μια αγκαλιά θέλω απόψε να στο δείξω...

Χωρίς λόγια...

Ότι θέλω απόψε να σου πώ...

Ότι είναι πάντα εκεί, μα δεν υπάρχει...

Με ένα φιλί θέλω απόψε να στο φανερώσω...

Χωρίς λόγια...

Άγγιξέ με...

Χωρίς λόγια...

Μόνο άγγιξέ με...

Μπορείς να το νοιώσεις?

Χωρίς λόγια...

Εκρηξη!

‘Ολο αυτόν τον καιρό μαζεύω μέσα μου αναβολές και επιβολές και προσπαθώ με μανία να τα καταπιώ για να χωρέσουν και τα επόμενα.

Πίνω νερό ζεστό ή κρύο, αναλόγως της περίστασης και εύχομαι να πάρει μαζί του όλα αυτα τα μικρά κομματάκια αμφιβολίας που σκαλώνουν στο λαιμό μου τακτικά.

Και χωρίς να το καταλάβω, γιατί χημεία δεν ξέρω και καλά, μάζεψα όλα τα απαράιτητα υλικά για να φτιάξω μια βόμβα.

Απόψε εδώ μπροστά σου θα εκραγεί.



Το αντέχεις;

Κράτα με...

Αγκαλιασέ με...

Σφίξε με...

Κράτησέ με...

Μη με αφήνεις να φύγω.

Κράτα με σου λέω...

Κράτα με!!

Δεν θέλω να φύγω...



Φυσάει αέρας και με παρασέρνει...

Κράτα με...

Το ποτάμι είναι δυνατό, φοβάμαι...

Κράτα με!

Δεν μπορώ να ανασάνω...

Κράτα με!

Αγάπα με...



Λυπάμαι...

Κράτα με!

Χαίρομαι...

Κράτα με!

Είμαι γεμάτη πληγες...

Μερικές φορές αιμορραγούν...

Κράτα με!



Δυο χέρια έχω μόνο...

Μια καρδιά...

Κράτα με!

Τα πόδια μου κουράστηκαν να τρέχουν...

Κράτα με!



Όσο αντέχεις...

όσο μπορείς....

Κράτα με...

Αγάπα με...

Δεν θέλω να φύγω!!

Σ’αγαπάω...

Κράτα με!