Χρόνος...

Κάνεις πράγματα για το μέλλον σου... χτίζεις σιγά σιγά απο τη βάση το οικοδόμημα για να κρατήσει μέσα στα χρόνια... Οι καταιγίδες... ο άνεμος... οι βροχές... Προσέχεις να το κάνεις γερό... να αντέχει!! Να αντέχεις!!

Θυσίες...

Πρέπει να κάνεις θυσίες! Πρέπει να στερηθείς... να πονέσεις... να αντέξεις.!

Γιατί είναι για το μέλλον σου.

Γιατί είναι καλό. Γιατί έτσι πρέπει. Είναι το σωστό.

Μα ο χρόνος κυλά και φεύγει ... περνά απο δίπλα σου κι εσύ εκεί σκυμμένη στο οικοδομημά σου, απορροφημένη απο τη δουλειά, την κούραση, το άγχος...

Χτίζεις ... και κοιτάς το χρόνο να περνάει...

Άνθρωποι γύρω σου γελάνε και παίζουνε και πάνε διακοπές...

Κι εσύ εκεί. Στο οικοδομημά σου...να χτίζεις...

«Υπομονή», λες απο μέσα σου... Κάποτε όλα αυτά θα τελειώσουν. Και θα μπορείς κι εσύ να πας διακοπές και να γελάς και να είσαι ανέμελη...

Υπομονή λες, γιατί δεν έχεις τί άλλο να πεις...

Γιατί αν έστω και για μια στιγμή αφήσεις τη σκέψη να περάσει απο το μυαλό σου... οτι όλα αυτά που χτίζεις είναι λάθος. Οτι δεν είναι αυτό που πραγματικά θέλεις...

Υπομονή...

Δεν μπορεί να μην είναι το σωστό... Πρέπει να μείνεις εκεί σκυμμένη να χτίζεις...να κοιτάς τη ζωή να περνάει και να εύχεσαι οτι οταν σηκωθείς να έχεις το κουράγιο να τρέξεις να την προλάβεις!!

το συναίσθημα της «μη αγάπης»!

Μερικές φορές σε κοιτάζω και το βλέμμα μου παγώνει.

Φοβάμαι...

Δεν ξέρω αν είναι η απουσία σου ή η συνεχής και αδιάκοπη παρουσία σου.

Δεν ξερω καν αν είσαι εδώ, μέσα στον ίδιο χώρο που βρίσκομαι κι εγώ.

Δεν ξέρω αν μεσα στο μυαλό σου κολύμπάνε αγάπες περασμένες... αν μολύνουν επιμελώς το νερό με το οποίο ποτίζεις την καρδιά μου. Δεν ξέρω αν τις σκέφτεσαι, αν θες να τις δεις, αν σου λείπουν.

Συγκρίνομαι!

Φοβάμαι!

Χάνομαι μέσα σε σκέψεις... μέσα σε ανασφάλειες.

Δεν είναι η μοναξιά... δεν είναι η μοναξιά... Είναι η απουσία συναισθημάτων. Όχι η δική σου απουσία...

Είναι η αγάπη μου για σενα που ξοδεύεται μέσα σε στενά όρια και ταλανίζεται απο γυναίκα σε γυναίκα. Σαν παλιό ρολόι χτυπάει σταθερά και αργά ... ακατάπαυστα... μα που και που χάνει ένα λεπτό... δύο λεπτά...

Λίγη απο τη ζωή... λίγη απο την αγάπη.

Φοβάμαι!

Δεν θέλω να αδειάσει η αγάπη μου για σενα.

Δεν υπάρχει πιο κενό συναίασθημα απο αυτό... το συναίσθημα της «μη αγάπης»...

Κενό!

Λόγια...

Δεν έχω άλλες λέξεις. Τί να σου πώ πια που να μην στο έχω ξαναπεί;

Όλα χιλιοειπωμένα, μουχλιασμένα και άδεια στέκουν μπροστά μου ακόμα μια φορά και με κοιτούν με θυμωμένα και κλαμμένα μάτια.

Ποιά δικαίωση ζητάς; Ποια οφειλή παλιά να εξοφλήσεις;

Δεν καταλαβαίνω τι ζητάς...

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η΄ΦΑΝΤΑΣΙΑ?

Μερικές φορές ξυπνάω το πρωί και ανρρωτιέμαι πού βρίσκομαι. Είμαι ακόμα στα μονοπάτια του ονείρου που έσπασε απότομα στον ήχο του ξυπνητηριού?

Ανοίγω τα μάτια μου και πάω στο μπάνιο παραπατώντας.

Ανοίγω το νερό... παγωμένο! Θα περιμένω λίγο να ζεσταθεί... Κλείνω για ένα λεπτό τα μάτια μου και ξαφνικά πετάγομαι στους καταράκτες του Νιαγάρα.

Ο άντρας μου φωνάζει απο μέσα... «εεεεε κλείσε τη βρύση! Οικονομία!!!!»

Ξυπνάω απότομα στην ησυχία του σπιτιού μου. Πέρασε η ώρα πάλι και πρέπει να τρέχω να προλάβω το λεωφορείο.

Πλένομαι στα γρήγορα, βάφομαι, χτενίζομαι και βγαίνω στο δρόμο. Ξαφνικά νοιώθω κάτι κρύο στα πόδια μου!

Ξέχασα να βάλω παπούτσια!!!

Τρέχω πάλι μέσα και φοράω τα δερμάτινα μποτάκια μου. Κοιτάω ακόμα μια φορά τα πόδια μου να βεβαιωθώ οτι είναι εκεί και δεν βγήκα πάλι έξω με τις κάλτσες και παίρνω τα κλειδιά.

Μπαίνω στο λεωφορείο, αφου έκανα ένα ξεγυρισμένο σπριντ για να το φτάσω και σφηνώνω τον το πόδι μου ανάμεσα στους δεκάδες συνεπιβάτες για να μην πέσω έξω όταν ανοίξουν οι πόρτες. Ξανακοιτάζω τα πόδια μου, «οκ, φοράω παπούτσια. Και παντελόνι. Και μπλούζα» Ελέγχω το κινητό να δω αν είναι στη θέση του και μετά το πορτοφόλι και μετά πάλι το κινητό...

Φτάνω στη δουλειά καθυστερημένη όπως πάντα και ο εργοδότης μου είναι εκεί, με το ρολόι στο χέρι να φωνάζει πριν ακόμα φτάσω σε ακτίνα ηχητικής βολής.

«Καθε μέρα το ίδιο βιολί! Και τί νομίζεις οτι είμαστε? Ξενοδοχείο? Καποια μέρα θα είναι η τελευταία που τα ανέχομαι αυτά και θα δείς εσύ... μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα...» Δεν ακούω τίποτα... Εκείνος μιλάει κι εγώ ονειρεύμαι τους καταράχτες του Νιαγάρα.

Μερικές φορές αναρρωτιέμαι... Αυτή είναι η πραγματική μας ζωή;

Αχ, πόσο θα ήθελα οι καταράκτες να είναι πραγματικότητα, κι αυτό το ηλίθιο γραφείο μόνο ένα όνειρο!!!

Κάποιος να με ξυπνήσει!!!!!!!

Μητέρα

Πες μου μαμά...

Όταν ήμουν μωρό και με κρατούσες στην αγκαλιά σου, είχες φανταστεί ποτέ πως χρόνια μετά καμιά αγκαλιά δεν θα υπάρχει να με κρατήσει;

Πες μου μαμά...

Όταν με κοιτούσες να κοιμάμαι στην κούνια μου, είχες σκεφτεί ποτέ πως κάποτε θα μεγαλώσω και θα φύγω;

Είχες σκεφτεί ποτέ οτι μπορεί να κρυώνω, να κλαίω, να πληγώνομαι;

Είχες σκεφτεί ποτέ τί θα κάνω χωρίς εσένα να με προσέχεις;

Μεγάλωσα μαμά... Και επιβίωσα... Και αγόρασα παλτό για να μην κρυώνω και προσέχω...

Προσέχω να μην τρέχω, να μην πέφτω... να μην πληγώνομαι.

Φοβάμαι μαμά! Φοβάμαι να πετάξω... Φοβάμαι να ονειρευτώ...

Φοβάμαι να εμπιστευτώ κάποιον! Φοβάμαι να κρατηθώ απο το χέρι του και να αφεθώ στην αγκαλιά του. Φοβάμαι. Μ’ακούς;

Πού είσαι μαμά;

Κοντά σου δεν φοβάμαι. Εσύ είσαι πάντα εκεί για μένα... Εσύ δεν αποφεύγεις τις δεσμέυσεις και τις υποχρεώσεις... Μ’αγαπάς...

Αυτή η αγάπη η δική σου δεν υπάρχει αλλού πουθενά! Αυτή η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που εμπιστέυομαι στον κόσμο! Το μόνο πράγμα που δεν φοβάμαι!

Μαμά... Κανείς δεν αγαπάει πια ειλικρινά... αγνά... αληθινά...

Ακούς μαμά;

Κανείς δεν δίνεται γιατί όλοι φοβούνται! Φεύγουν πριν προλάβουν να δώσουν για να μην πληγωθούν. Παίρνουν όσα μπορούν και μετά τρέχουν μακριά. Για να επιβιώσουν μαμά...

Όλοι είναι περαστικοί. Κανένας δεν τόλμησε να μπεί στη ζωή μου και να μείνει. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ.. Δεν ξέρω αν φταίνε εκείνοι...

Μου λείπεις μαμά... Μου λείπεις!!!

ΕΛΠΙΖΩ!!

Και δεν θα πάψω ποτέ να ελπίζω.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ!!

Και όσο μάυρη κι αν είναι η ζωή μου, εγώ πάντα θα χρωματίζω πουλιά στα παραθύρια... πουλιά έτοιμα να πετάξουν.

ΖΩ!!

Και μαζί σου και χωρίς εσένα. Ζώ για σενα!

ΥΠΑΡΧΩ!!

Μέσα στις λέξεις μου, μέσα στα όνειρά μου. Υπάρχω γιατί με αγάπησες. Υπάρχω γιατί σε αγάπησα... Άφησα τα χνάρια μου στην ψυχή σου. Κι αν αύριο πάψω να υπάρχω με τη μορφή που τώρα με αναγνωρίζεις, τα χνάρια μου θα είναι για πάντα στην ψυχή σου...

ΑΓΑΠΑΩ!!

Γιατί ξέρω ... Γιατί μπορώ... Γιατί οι ελπίδες μου, τα όνειρά μου, η ζωή, ολόκληρη η ύπαρξή μου... τρέφονται απο την αγάπη...

Πρέπει να φύγω

Παραδίδομαι μέρα με τη μέρα σε μία ανύπαρκτη πραγματικότητα και σε ένα μέλλον που δεν θα έρθει. Καταπατώ τους κανόνες του παιχνιδιού μου ξέρωντας πως αυτός είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να χάσω!

Είναι ώρα να φύγω...

Είναι ώρα να κλείσω την πόρτα και να πάω παρακάτω.

Κι όμως... Κάτι με κρατάει σε αυτή την αυτοκαταστροφική βόλτα μαζί σου και με βυθίζει στην απόγνωση λεπτό το λεπτό όλο και περισσότερο.

Θέλω να φωνάξω και μου κλείνεις το στόμα με φιλιά...

Μόλις αποκοιμηθώ στην αγκαλιά σου θα ανοίξεις την πόρτα και θα φύγεις!

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ...

Σε κοιτάω σιωπηλό... Λιγάκι θυμωμένος κι απόψε. Τώρα που το σκέφτομαι, πάντα είσαι λιγάκι θυμωμένος. Θέλω να έρθω να σε πάρω αγκαλιά. Διστάζω....

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ...

Η δουλειά σε αγχώνει... Τα προβλήματα... Οι άνθρωποι... εγώ... Ακόμα κι εγώ σε αγχώνω... Πώς έγινε αυτό; Κάποτε η αγκαλιά μου σε ηρεμούσε. Τώρα... Τώρα σε αγχώνει... Θέλω να έρθω να σε φιλήσω και να πάρω όλα σου τα προβλήματα μακριά.... Διστάζω...

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπάω...

Γυρνάς και με κοιτάς... Ανέκφραστος... Και συνεχίζεις τη δουλειά σου. Θέλω να σου χαμογελάσω... Μα η στιγμή με προσπέρασε...

Δεν είναι πως δεν σ’αγαπώ... Μα τα φτερά μου κόβονται μέρα με τη μέρα. Πώς να σε φτάσω όταν η απόσταση μεταξύ μας είναι γεμάτη με συναισθήματα και απώλειες; Πώς να διασχίσω αυτό το πηχτό μονότονο κενο; Πώς να σε φτάσω πια; Πώς;

Περνάει η ζωή μας...

Περνάει η ζωή μας με κατεβασμένες μούρες και πικρά βλέμματα.
Όσα χαμόγελα κι αν βάζω προσπαθώντας να κάνω την πορεία πιο γλυκειά
δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους.

Πόρτες κλειστές παντού, όπου και να κοιτάξω.
Δεν αφήνεις ούτε μια τόση δα χαραμάδα να δείς το φώς μου.
Κοιτάω προς την κλειστή σου πόρτα ξανά και ξανά
περιμένοντας καρτερικά να ανοίξει και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Χαμένος χρόνος... μικρές διαδρομές χωρίς συνέχεια.

Ένα ταξίδι που κάθε μέρα το ξεκινάς απο την αρχή δεν έχει πρόοδο...

Δεν εξελίσσεται... Δεν βελτιώνεται...

Και στο τέλος εγκαταλείπεται.

Κλείσε τα μάτια

Κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα και περιμένουμε να μας προσπεράσουν.
Κλείνουμε τα αφτιά στις κραυγές για αλλαγή και συνεχίζουμε σταθεροί στην πορεία μας.
Περιμένοντας ποιόν; Ελπίζοντας τι;

Φεύγεις και με αφήνεις μόνη με τις σκέψεις μου. Δεν ξέρω πόσο κουράγιο μου έχει μείνει να σε συγχωρώ...
Τσαντίζεσαι, αλλάζεις τη διαθεσή σου σε δευτερόλεπτα και περιμένεις εγώ να είμαι πάντα εκεί με ένα χαμόγελο κρεμασμένο στα χείλη μου περιμένοντας καρτερικά πότε θα σου περάσει.
Περιμένεις να κλείσω τα μάτια και να περιμένω να περάσει κι αυτό όπως πέρασαν τόσα άλλα.

Μα δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πάνε μακριά... Στην επόμενη στροφή είναι πάλι εκεί μπροστά μας. Ορθώνονται και ζητάνε δικάιωση. Τα λάθη μας...
Αν δεν τα πληρώσουμε, δεν θα φύγουν ποτέ.

Ακόμα κι αν εθελοτυφλούμε... Ακόμα κι αν κλείνουμε τα μάτια...
Ο κόσμος δεν παύει να υπάρχει επειδή εμείς επιλέγουμε να μην κοιτάμε.

Εκρηξη!

‘Ολο αυτόν τον καιρό μαζεύω μέσα μου αναβολές και επιβολές και προσπαθώ με μανία να τα καταπιώ για να χωρέσουν και τα επόμενα.

Πίνω νερό ζεστό ή κρύο, αναλόγως της περίστασης και εύχομαι να πάρει μαζί του όλα αυτα τα μικρά κομματάκια αμφιβολίας που σκαλώνουν στο λαιμό μου τακτικά.

Και χωρίς να το καταλάβω, γιατί χημεία δεν ξέρω και καλά, μάζεψα όλα τα απαράιτητα υλικά για να φτιάξω μια βόμβα.

Απόψε εδώ μπροστά σου θα εκραγεί.



Το αντέχεις;

Ο τοίχος μπροστά μου...

Υπάρχουν μέρες που πιάνω τον εαυτό μου να παγώνει και να σκληραίνει.

Νοιώθω ένα τείχος να χτίζεται γύρω μου

για να με προστατέυσει απο τις άδειες ώρες και τα όχι σου...

Τα δεν μπορώ και τα δεν θέλω σου...

Ηττήθηκα!!

Και να που ηρθε και για μας η ώρα...

Και να που τα όνειρα (τα δικα μου όνειρα) να μείνουμε μαζί, να κάνουμε κάποτε παιδιά μαζί, να σε αγαπάω για πάντα... δεν θα γίνουν πραγματικότητα...

Και να που τα προβλήματα του πού θα μείνουμε του χρόνου... και το αν μια σχέση απο απόσταση μπορεί να κρατήσει... δεν υπάρχουν πια...
Όλα τα προβλήματα εξαφανίζονται δια μαγείας αυτή τη στιγμή.

Βέβαια για μένα αρχίζουν μερικά καινούρια προβλήματα, αλλά δεν θα έπρεπε εσενα να σε απασχολεί αυτο...


Πώς θα ζήσω μακριά σου;
Πώς θα αναπνέω αν δεν είσαι εσύ δίπλα μου να μου δίνεις οξυγόνο;
Πώς να σταματήσω τα δάκρυα που τρέχουν ασταμάτητα απο τα μάτια μου;

Μη νοιάζεσαι καρδούλα μου...
Δεν θέλω να σε φορτώνω άλλο με τα δικά μου...
Πάντα το έλεγα οτι κανένας δεν πέθανε απο έρωτα.
Μην ανησυχείς λοιπόν. Εγώ θα είμαι καλα...


Εξάλλου δεν είναι δικό σου το λάθος. Εγώ φταίω που άφησα τον εαυτό μου να σε αγαπήσει τόσο πολύ.
Έπρεπε να κρατάω μια πισινή. Έπρεπε να κρατήσω κάτι και για μένα...
Λάθος μου...
Έπαιξα τα ρέστα μου και έχασα!!!
Τί να κάνουμε;
Νόμιζα πως είχα καλύτερο χαρτί...

Θέλω να σου πώ «πώς μπόρεσες...»
θέλω να σε ρωτήσω «γιαττι;»
Θέλω να σου πώ «Σάγαπάω!!»
Θέλω να σου πώ... «Πάρε πίσω τα λόγια που είπες... κι έλα να αρχίσουμε απο την αρχη!»
Μα δεν θα πώ τίποτα...


Δεν θα πώ τίποτα...
Όχι απο φόβο...
Μα απο παραίτηση...
Παραιτούμαι!
Έχασα!
Ηττήθηκα!!

Ανατροπές

Ανατροπές.
Αναστάτωση. Όλα αλλάξανε σε μια στιγμή. Ένα βήμα που πρέπει να κάνω... ή μήπως να μην κάνω;

Πόσο θα αλλάξει τη ζωή μου η κάθε απόφαση;
Πόσο θέλω να αλλάξει;
Είναι έτοιμη; Δεν είμαι; Πόσο καιρό έχω να αποφασίσω;

Πώς θα αντέξω το βάρος της απόφασης μου;
Και το ρολόι συνεχίζει να μετράει τις ώρες να πιέζει το χρόνο μέχρι που να γίνεται συμπαγής και αδιαπέραστος. Πώς να περάσω μέσα απο όλο αυτό το συφερτό; Πώς να πάω πίσω; Πώς να τα αλλάξω όλα;

Δεν είσαι ευπρόσδεκτη καρδιά μου... Όλα λένε να σε αφήσω. Πρίν καλά καλά σε γνωρίσω να σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό το ταξίδι μοναχή.

Και το ρολόι όλο και μετράει. Καμιά συμπόνια για τον πόνο μου, το αγχος, τον θυμό, την απελπισία. Εκεί να κυλάει... αδιάκοπα... όποια απόφαση και να πάρω ό,τι και να γίνει... Εκείνο εκεί να κυλάει...

Όλα αλλάζουν...

Όλα άλλαξαν ήδη.

Κι ύστερα σκέφτομαι...
Εσύ άραγε καταλαβαίνεις;
Νοιώθεις όλα αυτά που θέλω να νοιώσεις;

Ακούς... Αλλά ακούς με τον τρόπο που θέλω να ακούς;

Βλέπεις... Αλλά βλέπεις με τον τρόπο που θέλω να βλέπεις;

Μερικές φορές το μυαλό μου κολάει και δεν ξέρω τί να γράψω. Πάντα έχω τόσα πολλά μέσα μου για σένα... αλλά ώρες ώρες δεν μπορώ να τα μεταφράσω σε λέξεις...
Θα’θελα να μπορώ να ζωγραφίζω καλά ή να συνθέτω μουσική... να μπορώ να βρίσκω άλλους τρόπους να εκφράζομαι όταν τα λόγια μοιάζουν μικρά και άχρωμα.
Θέλω να εμπλουτίσω το λεξιλόγιο μου. Πόσες φορές σου έχω πεί «σ’αγαπώ»;
Ξέρεις με πόσους διαφορετικούς τρόπους το εννοώ;
Άνοιξε το μυαλό μου και κοίτα μέσα...

Δώσε μου μια θέση στη ζωή σου...

Θέλω να ξέρω πού βρίσκομαι!

Χρειάζομαι μια σιγουριά... Κάτι να μένει ακλόνητο στα σκαμπανευάσματα που έρχονται.

Δεν με νοιάζει πού θα με βάλεις να καθίσω... Οι πρώτες σειρές δεν ήταν ποτέ πολύ του γούστου μου.

Θέλω όμως τη θέση μου! Να ξέρω ποιά είναι και να πηγαίνω να κάθομαι... Να είναι πάντα διαθέσιμη για μένα και... όσο γεμάτη κι αν είναι η ζωή σου, να είναι πάντα εκεί...

Η θέση μου!

Λοιπόν, ποιά είναι;

Τί θέση θα μου δώσεις στη ζωή σου;

Θέλω να ξέρω... Χρειάζομαι μια σιγουριά...

Κουράστηκα!

Θέλω κάπου να καθίσω.

Μέσα σου...

Θέλω να σε αγγίξω...

Να βρώ μια ρωγμή στο κορμί σου να μπώ μέσα σου.

Να σ'αγγίξω εκεί, βαθιά... εκεί που μ'αγγίζεις κι εσύ...

Να σε κοιτάξω και να μπορέσω να δώ τί σε βασανίζει.

Να βουτήξω μέσα στα μάτια σου και να κλέψω τα δάκρυα...

Θέλω να μπώ μέσα σου... Να γιατρέψω τις πληγές σου...

Να δώ τα ονειρά σου...

Σ'αγαπάω...

Άσε με να μπώ μέσα σου...

Άσε με να μπώ στην καρδιά σου...

Σταματάω για μια στιγμή να σκεφτώ.
Είσαι πράγματι αυτό που θέλω;

Μεσα σε αυτό το τρελό κυνηγητό, μέσα στον πανικό,
νομίζω οτι δεν μπορώ να δω πιο μακριά απο τη μύτη μου πια.

Σταματάω για λίγο και σε αφήνω να απομακρυνθείς.
Πρέπει να πάρω μια απόσταση απο σένα, μια απόσταση απο όλα...
Να δώ καθαρά...

Είσαι αυτό που πραγματικά θέλω;
Ή έχω χάσει πια το στόχο μου και κυνηγάω φαντάσματα;

Η ψυχή μου είναι μαύρη.
Κοιτάω γύρω μου και δεν είσαι πουθενά. Πού κρύβεσαι φως μου;
Πού είσαι;
Μόνο εσύ μπορείς να φωτίσεις λίγο τα σκοτάδια μου... μόνο εσύ μπορείς...